1   Τί  οὖν  ἐροῦμεν  Ἀβραὰμ  τὸν  προπάτορα  ἡμῶν  κατὰ  σάρκα;  2   εἰ  γὰρ  Ἀβραὰμ  ἐξ  ἔργων  ἐδικαιώθη,  ἔχει  καύχημα  ἀλλ’  οὐ  πρὸς  θεόν.  3   τί  γὰρ  ἡ  γραφὴ  λέγει;  ἐπίστευσεν  δὲ  Ἀβραὰμ  τῷ  θεῷ  καὶ  ἐλογίσθη  αὐτῷ  εἰς  δικαιοσύνην.  4   τῷ  δὲ  ἐργαζομένῳ  ὁ  μισθὸς  οὐ  λογίζεται  κατὰ  χάριν  ἀλλὰ  κατὰ  ὀφείλημα,  5   τῷ  δὲ  μὴ  ἐργαζομένῳ  πιστεύοντι  δὲ  ἐπὶ  τὸν  δικαιοῦντα  τὸν  ἀσεβὴ  λογίζεται  ἡ  πίστις  αὐτοῦ  εἰς  δικαιοσύνην·  6   καθάπερ  καὶ  Δαυὶδ  λέγει  τὸν  μακαρισμὸν  τοῦ  ἀνθρώπου  ᾧ  ὁ  θεὸς  λογίζεται  δικαιοσύνην  χωρὶς  ἔργων· 

10   πῶς  οὖν  ἐλογίσθη;  ἐν  περιτομῇ  ὄντι  ἢ  ἐν  ἀκροβυστίᾳ·  οὐκ  ἐν  περιτομῇ  ἀλλ’  ἐν  ἀκροβυστίᾳ·  11   καὶ  σήμειον  ἔλαβεν  περιτομῆς  σφραγῖδα  τῆς  δικαιοσύνης  τῆς  πίστεως  τῆς  ἐν  τῇ  ἀκροβυστίᾳ,  εἰς  τὸ  εἷναι  αὐτὸν  πατέρα  πάντων  τῶν  πιστευόντων  δι’  ἀκροβυστίας,  εἰς  τὸ  λογισθῆναι  αὐτοῖς  τὴν  δικαιοσύνην,  12   καὶ  πατέρα  περιτομῆς  τοῖς  οὐκ  ἐκ  περιτομῆς  μόνον  ἀλλὰ  καὶ  τοῖς  στοιχοῦσιν  τοῖς  ἴχνεσιν  τῆς  ἐν  ἀκροβυστίᾳ  πίστεως  τοῦ  πατρὸς  ἡμῶν  Ἀβραὰμ. 

   13   Οὐ  γὰρ  διὰ  νόμου  ἡ  ἐπαγγελία  τῷ  Ἀβραὰμ  ἢ  τῷ  σπέρματι  αὐτοῦ,  τὸ  κληρονόμον  αὐτὸν  εἶναι  κόσμου,  ἀλλὰ  διὰ  δικαιοσύνης  πίστεως.  14   εἰ  γὰρ  οἱ  ἐκ  νόμου  κληρονόμοι,  κεκένωται  ἡ  πίστις  καὶ  κατήργηται  ἡ  ἐπαγγελία·  15   ὁ  γὰρ  νόμος  ὀργὴν  κατεργάζεται·  οὗ  δὲ  οὐκ  ἐστιν  νόμος  οὐδὲ  παράβασις. 

16   Διὰ  τοῦτο  ἐκ  πἰστεως  ἵνα  κατὰ  χάριν,  εἰς  τὸ  εἶναι  βεβαίαν  τὴν  ἐπαγγελίαν  παντὶ  τῷ  σπέρματι,  οὐ  τῷ  ἐκ  τοῦ  νόμου  μόνον  ἀλλὰ  καὶ  τῷ  ἐκ  πίστεως  Ἀβραάμ,  ὅς  ἐστιν  πατὴρ  πάντων  ἡμῶν,  17   καθὼς  γέγραπται  ὅτι  πατέρα  πολλῶν  ἐθνῶν  τέθεικα  σε,  κατέναντι  οὗ  ἐπίστευσεν  θεοῦ  τοῦ  ζωοποιοῦντος  τοὺς  νεκροὺς  καὶ  καλοῦντος  τὰ  μὴ  ὄντα  ὡς  ὄντα.  18   Ὃς  παρ’  ἐλπίδα  ἐπ’  ἐλπίδι  ἐπίστευσεν  εἰς  τὸ  γενέσθαι  αὐτὸν  πατέρα  πολλῶν  ἐθνῶν  κατὰ  τὸ  εἰρημένον·  οὕτως  ἔσται  τὸ  σπέρμα  σου,  19   καὶ  μὴ  ἀσθενήσας  τῇ  πίστει  κατενόησεν  τὸ  ἑαυτοῦ  σῶμα  ἤδη  νενεκρωμένον,  ἑκατονταετής  που  ὑπάρχων,  καὶ  τὴν  νέκρωσιν  τῆς  μήτρας  Σάρρας·  20   εἰς  δὲ  τὴν  ἐπαγγελίαν  τοῦ  θεοῦ  οὐ  διεκρίθη  τῇ  ἀπιστίᾳ  ἀλλ’  ἐνεδυναμώθη  τῇ  πίστει,  δοὺς  δόξαν  τῷ  θεῷ  21   καὶ  πληροφορηθεὶς  ὅτι  ὃ  ἐπήγγελται  δυνατός  ἐστιν  καὶ  ποιῆσαι.  22   διὸ  καὶ  ἐλογίσθη  αὐτῷ  εἰς  δικαιοσύνην.  23   Οὐκ  ἐγράφη  δὲ  δι’  αὐτὸν  μόνον  ὅτι  ἐλογίσθη  αὐτῷ 

24   ἀλλὰ  καὶ  δι’  ἡμᾶς,  οἷς  μέλλει  λογίζεσθαι,  τοῖς  πιστεύουσιν  ἐπὶ  τὸν  ἐγείραντα  Ἰησοῦν  τὸν  κύριον  ἡμῶν  ἐκ  νεκρῶν,  25   ὃς  παρεδόθη  διὰ  τὰ  παραπτώματα  ἡμῶν  καὶ  ἠγέρθη  διὰ  τὴν  δικαίωσιν  ἠμῶν.