1   Καὶ  εἶδον  ἄλλον  ἄγγελον  ἰσχυρὸν  καταβαίνοντα  ἐκ  τοῦ  οὐρανοῦ  περιβεβλημένον  νεφέλην  καὶ  ἡ  ἶρις  ἐπὶ  τὴν  κεφαλὴν  αὐτοῦ  καὶ  τὸ  πρόσωπον  αὐτοῦ  ὡς  ὁ  ἥλιος  καὶ  οἱ  πόδες  αὐτοῦ  ὡς  στῦλοι  πυρός,  2   καὶ  ἔχων  ἐν  τῇ  χειρὶ  αὐτοῦ  βιβλαρίδιον  ἠνεῳγμένον  καὶ  ἔθηκεν  τὸν  πόδα  αὐτοῦ  τὸν  δεξιὸν  ἐπὶ  τῆς  θαλάσσης,  τὸν  δὲ  εὐώνυμον  ἐπὶ  τῆς  γῆς,  3   καὶ  ἔκραξεν  φωνῂ  μεγάλῃ  ὥσπερ  λέων  μυκᾶται.  καὶ  ὅτε  ἔκραξεν  ἐλάλησαν  αἱ  ἑπτὰ  βρονταὶ  τὰς  ἑαυτῶν  φωνάς.  4   καὶ  ὅτε  ἐλάλησαν  αἱ  ἑπτὰ  βρονταὶ  ἤμελλον  γράφειν,  καὶ  ἤκουσα  φωνὴν  ἐκ  τοῦ  οὐρανοῦ  λέγουσαν,  Σφράγισον  ἃ  ἐλάλησαν  αἱ  ἑπτὰ  βρονταὶ,  καὶ  μὴ  αὐτὰ  γράψῃς.  5   Καὶ  ὁ  ἄγγελος,  ὃν  εἶδον  ἑστῶτα  ἐπὶ  τῆς  θαλάσσης  καὶ  ἐπὶ  τῆς  γῆς, 

6   καὶ  ὤμοσεν  ἐν  τῷ  ζῶντι  εἰς  τοὺς  αἰῶνας  τῶν  αἰώνων,  ὃς  ἔκτισεν  τὸν  οὐρανὸν  καὶ  τὰ  ἐν  αὐτῷ  καὶ  τὴν  γῆν  καὶ  τὰ  ἐν  αὐτῇ  καὶ  τὴν  θάλασσαν  καὶ  τὰ  ἐν  αὐτῇ,  ὅτι  χρόνος  οὐκετι  ἔσται,  7   ἀλλ’  ἐν  ταῖς  ἡμέραις  τῆς  φωνῆς  τοῦ  ἑβδόμου  ἀγγέλου,  ὅταν  μέλλῃ  σαλπίζειν,  καὶ  ἐτελέσθη  τὸ  μυστήριον  τοῦ  θεοῦ  ὡς  εὐηγγέλισεν  τοὺς  ἑαυτοῦ  δούλους  τοὺς  προφήτας. 

9   καὶ  ἀπῆλθα  πρὸς  τὸν  ἄγγελον  λέγων  αὐτῷ  δοῦναι  μοι  τὸ  βιβλαρίδιον.  καὶ  λέγει  μοι,  Λάβε  καὶ  κατάφαγε  αὐτό,  καὶ  πικρανεῖ  σου  τὴν  κοιλίαν,  ἀλλ’  ἐν  τῷ  στόματι  σου  ἔσται  γλυκὺ  ὡς  μέλι.  10   καὶ  ἔλαβον  τὸ  βιβλαρίδιον  ἐκ  τῆς  χειρὸς  τοῦ  ἀγγέλου  καὶ  κατέφαγον  αὐτό,  καὶ  ἦν  ἐν  τῷ  στόματι  μου  ὡς  μέλι  γλυκὺ  καὶ  ὅτε  ἔφαγον  αὐτὸ  ἐπικράνθη  ἡ  κοιλία  μου.  11   καὶ  λέγουσιν  μοι,  Δε͂ι  σε  πάλιν  προφητεῦσαι  ἐπὶ  λαοῖς  καὶ  ἔθνεσιν  καὶ  γλώσσαις  καὶ  βασιλεῦσιν  πολλοῖς.