ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7

<< ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7 >>
Mark 7 Greek Study Bible
The Pharisees find fault with the disciples for eating with unwashed hands.
   1   Καὶ  συνάγονται  πρὸς  αὐτὸν  οἱ  Φαρισαῖοι  καὶ  τινες  τῶν  γραμματέων  ἐλθόντες  ἀπὸ  Ἱεροσολύμων.  2   καὶ  ἰδόντες  τινὰς  τῶν  μαθητῶν  αὐτοῦ  ὅτι  κοιναῖς  χερσίν,  τοῦτ’  ἔστιν  ἀνίπτοις,  ἐσθίουσιν  τοὺς  ἄρτους—  3   οἱ  γὰρ  Φαρισαῖοι  καὶ  πάντες  οἱ  Ιουδαῖοι  ἐὰν  μὴ  πυγμῇ  νίψωνται  τὰς  χεῖρας  οὐκ  ἐσθίουσιν,  κρατοῦντες  τὴν  παράδοσιν  τῶν  πρεσβυτέρων,  4   καὶ  ἀπ’  ἀγορᾶς  ἐὰν  μὴ  ῥαντίσωνται  οὐκ  ἐσθίουσιν,  καὶ  ἄλλα  πολλά  ἐστιν  ἃ  παρέλαβον  κρατεῖν,  βαπτισμοὺς  ποτηρίων  καὶ  ξεστῶν  καὶ  χαλκίων—  5   καὶ  ἐπερωτῶσιν  αὐτὸν  οἱ  Φαρισαῖοι  καὶ  οἱ  γραμματεῖς·  διὰ  τί  οὐ  περιπατοῦσιν  οἱ  μαθηταί  σου  κατὰ  τὴν  παράδοσιν  τῶν  πρεσβυτέρων,  ἀλλὰ  κοιναῖς  χερσὶν  ἐσθίουσιν  τὸν  ἄρτον;  6   Ὁ  δὲ  εἶπεν  αὐτοῖς·  καλῶς  ἐπροφήτευσεν  Ἠσαΐας  περὶ  ὑμῶν  τῶν  ὑποκριτῶν,  ὡς  γ́γέγραπται  ὅτι 
      οὗτος  ὁ  λαὸς  τοῖς  χείλεσιν  με  τιμᾷ, 
            ἢ  δὲ  καρδία  αὐτῶν  πόρρω  ἀπέχει᾽  απ’  ἐμοῦ· 
         7   μάτην  δὲ  σέβονται  με 
            διδάσκοντες  διδασκαλίας  ἐντάλματα  ἀνθρώπων. 
They break the commandment of God by the traditions of men.
8   ἀφέντες  τὴν  ἐντολὴν  τοῦ  θεοῦ  κρατεῖτε  τὴν  παράδοσιν  τῶν  ἀνθρώπων.  9   καὶ  ἔλεγεν  αὐτοῖς·  καλῶς  ἀθετεῖτε  τὴν  ἐντολὴν  τοὺ  θεοῦ  ἵνα  τὴν  παράδοσιν  ὑμῶν  τηρήσητε.  10   Μωϋσῆς  γὰρ  εἶπεν·  τίμα  τὸν  πατέρα  σου  καὶ  τὴν  μητέρα  σου,  και·  ὁ  κακολογῶν  πατέρα  ἢ  μητέρα  θανάτῳ  τελευτάτῳ.  11   ὑμεῖς  δὲ  λέγετε·  ἐὰν  εἴπῃ  ἄνθρωπος  τῷ  πατρὶ  ἢ  τῇ  μητρί·  κορβᾶν  ὅ  ἐστιν  δῶρον,  ὃ  ἐὰν  ἐξ  ἐμοῦ  ὠφεληθῇς,  12   οὐκέτι  ἀφίετε  αὐτὸν  οὐδὲν  ποιῆσαι  τῷ  πατρὶ  ἢ  τῇ  μητρί,  13   ἀκυροῦντες  τὸν  λόγον  τοῦ  θεοῦ  τῇ  παραδόσει  ὑμῶν  ᾗ  παρεδώκατε·  καὶ  παρόμοια  τοιαῦτα  πολλὰ  ποιεῖτε. 
Food defiles not the man.
   14   Καὶ  προσκαλεσάμενος  πάλιν  τὸν  ὄχλον  ἔλεγεν  αὔτοῖς·  ἀκούσατε  μου  πάντες  καὶ  σύνετε.  15   οὐδέν  ἐστιν  ἔξωθεν  τοῦ  ἀνθρώπου  εἰσπορευόμενον  εἰς  αὐτὸν  ὃ  δύναται  κοινῶσαι  αὐτόν,  ἀλλὰ  τὰ  ἐκ  τοῦ  ἀνθρώπου  ἐκπορευόμενα  ἐστιν  τὰ  κοινοῦντα  τὸν  ἄνθρωπον.  17   Καὶ  ὅτε  εἰσῆλθεν  εἰς  οἶκον  ἀπὸ  τοῦ  ὄχλου,  ἐπηρώτων  αὐτὸν  οἱ  μαθηταὶ  αὐτοὺ  τὴν  παραβολήν.  18   καὶ  λέγει  αὐτοῖς·  οὕτως  καὶ  ὑμεῖς  ἀσύνετοι  ἐστε;  οὐ  νοεῖτε  ὅτι  πᾶν  τὸ  ἔξωθεν  εἰσπορευόμενον  εἰς  τὸν  ἄνθρωπον  οὐ  δύναται  αὐτὸν  κοινῶσαι  19   ὅτι  οὐκ  εἰσπορεύεται  αὐτοῦ  εἰς  τὴν  καρδίαν  ἀλλ’  εἰς  τὴν  κοιλίαν  καὶ  εἰς  τὸν  ἀφεδρῶνα  ἐκπορεύεται.  καθαρίζων  πάντα  τὰ  βρώματα;  20   ἔλεγεν  δὲ  ὅτι  τὸ  ἐκ  τοῦ  ἀνθρώπου  ἐκπορευόμενον.  ἐκεῖνο  κοινοῖ  τὸν  ἄνθρωπον.  21   ἔσωθεν  γὰρ  ἐκ  τῆς  καρδίας  τῶν  ἀνθρώπων  οἱ  διαλογισμοὶ  οἱ  κακοῖ  ἐκπορεύονται,  πορνεῖαι,  κλοπαί,  φόνοι,  22   μοιχεῖαι,  πλεονεξίαι,  πονηρίαι,  δόλος,  ἀσέλγεια,  ὀφθαλμὸς  πονηρός,  βλασφημία,  ὑπερηφανία,  ἀφροσύνη·  23   πάντα  ταῦτα  τὰ  πονηρὰ  ἔσωθεν  ἐκπορεύεται  καὶ  κοινοῖ  τὸν  ἄνθρωπον. 
He heals the Syrophenician woman's daughter of an unclean spirit;
   24   Ἐκεῖθεν  δὲ  ἀναστὰς  ἀπῆλθεν  εἰς  τὰ  ὅρια  Τύρου  καὶ  Σιδῶνος.  Καὶ  εἰσελθὼν  εἰς  οἰκίαν  οὐδένα  ἤθελεν  γνῶναι,  καὶ  οὐκ  ἠδυνάσθη  λαθεῖν·  25   ἀλλ’  εὐθὺς  ἀκούσασα  γυνὴ  περὶ  αὐτοῦ,  ἧς  εἶχεν  τὸ  θυγάτριον  αὐτῆς  πνεῦμα  ἀκάθαρτον  ἐλθοῦσα  προσέπεσεν  πρὸς  τοὺς  πόδας  αὐτοῦ·  26   ἡ  δὲ  γυνὴ  ἦν  Ἑλληνίς,  Συροφοινίκισσα  τῷ  γένει·  καὶ  ἠρώτα  αὐτὸν  ἵνα  τὸ  δαιμόνιον  ἐκβάλῃ  ἐκ  τῆς  θυγατρὸς  αὐτῆς.  27   καὶ  ἔλεγεν  αὐτῇ·  ἄφες  πρῶτον  χορτασθῆναι  τὰ  τέκνα,  οὐ  γὰρ  ἐστιν  καλὸν  λαβεῖν  τὸν  ἄρτον  τῶν  τέκνων  καὶ  τοῖς  κυναρίοις  βαλεῖν.  28   ἡ  δὲ  ἀπεκρίθη  καὶ  λέγει  αὐτῷ·  ναί,  κύριε·  καὶ  τὰ  κυνάρια  ὑποκάτω  τῆς  τραπέζης  ἐσθίουσιν  ἀπὸ  τῶν  ψιχίων  τῶν  παιδίων.  29   καὶ  εἶπεν  αὐτῇ  διᾳ  τοῦτον  τὸν  λόγον  ὕπαγε,  ἐξελήλυθεν  ἐκ  τῆς  θυγατρός  σου  τὸ  δαιμόνιον.  30   καὶ  ἀπελθοῦσα  εἰς  τὸν  οἶκον  αὐτῆς  εὗρεν  τὸ  παιδίον  βεβλημένον  ἐπὶ  τὴν  κλίνην  καὶ  τὸ  δαιμόνιον  ἐξεληλυθός. 
and one that was deaf, and stammered in his speech.
   31   Καὶ  πάλιν  ἐξελθὼν  ἐκ  τῶν  ὁρίων  Τύρου  ἦλθεν  διὰ  Σιδῶνος  εἰς  τὴν  θάλασσαν  τῆς  Γαλιλαίας  ἀνὰ  μέσον  τῶν  ὁρίων  Δεκαπόλεως.  32   καὶ  φέρουσιν  αὐτῷ  κωφὸν  καὶ  μογιλάλον  καὶ  παρακαλοῦσιν  αὐτὸν  ἵνα  ἐπιθῇ  αὐτῷ  τὴν  χεῖρα.  33   καὶ  ἀπολαβόμενος  αὐτὸν  ἀπὸ  τοῦ  ὄχλου  κατ’  ἰδίαν  ἔβαλεν  τοὺς  δακτύλους  αὐτοῦ  εἰς  τὰ  ὦτα  αὐτοῦ  καὶ  πτύσας  ἥψατο  τῆς  γλώσσης  αὐτοῦ,  34   καὶ  ἀναβλέψας  εἰς  τὸν  οὐρανὸν  ἐστέναξεν  καὶ  λέγει  αὐτῷ·  Ἐφφαθα,  ὅ  ἐστιν  διανοίχθητι.  35   καὶ  ἠνοίγησαν  αὐτοῦ  αἱ  ἀκοαί  καὶ  ἐλύθη  ὁ  δεσμὸς  τῆς  γλώσσης  αὐτοῦ  καὶ  ἐλάλει  ὀρθῶς.  36   καὶ  διεστείλατο  αὐτοῖς  ἵνα  μηδενὶ  λέγωσιν·  ὅσον  δὲ  αὐτοῖς  διεστέλλετο,  αὐτοὶ  μᾶλλον  περισσότερον  ἐκήρυσσον.  37   καὶ  ὑπερπερισσῶς  ἐξεπλήσσοντο  λἐγοντες  καλῶς  πάντα  πεποίηκεν,  καὶ  τοὺς  κωφοὺς  ποιεῖ  ἀκούειν  καὶ  ἀλάλους  λαλεῖν.