1   Καὶ  ἐγένετο  ἐν  μιᾷ  τῶν  ἡμερῶν  διδάσκοντος  αὐτοῦ  τὸν  λαὸν  ἐν  τῷ  ἱερῷ  καὶ  εὐαγγελιζομένου  ἐπέστησαν  οἱ  ἀρχιερεῖς  καὶ  οἱ  γραμματεῖς  σὺν  τοῖς  πρεσβυτέροις  2   καὶ  εἶπαν  λέγοντες  πρὸς  αὐτόν·  εἶπον  ἡμῖν  ἐν  ποίᾳ  ἐξουσίᾳ  ταῦτα  ποιεῖς,  ἢ  τίς  ἐστιν  ὁ  δούς  σοι  τὴν  ἐξουσίαν  ταύτην;  3   ἀποκριθεὶς  δὲ  εἶπεν  πρὸς  αὐτοὺς  ἐρωτήσω  ὑμᾶς  καγὼ  λόγον  καὶ  εἴπατε  μοι·  4   τὸ  βάπτισμα  Ἰωάννου  ἐξ  οὐρανοῦ  ἦν  ἢ  ἐξ  ἀνθρώπων;  5   οἱ  δὲ  συνελογίσαντο  πρὸς  ἑαυτοὺς  λέγοντες  ὅτι  ἐὰν  εἴπωμεν  ἐξ  οὐρανοῦ  ἐρεῖ·  διὰ  τί  οὐκ  ἐπιστεύσατε  αὐτῷ;  6   ἐὰν  δὲ  εἴπωμεν  ἐξ  ἀνθρώπων,  ὁ  λαὸς  ἅπας  καταλιθάσει  ἡμᾶς  πεπεισμένος  γάρ  ἐστιν  Ἰωάννην  προφήτην  εἶναι.  7   καὶ  ἀπεκρίθησαν  μὴ  εἰδέναι  πόθεν.  8   καὶ  ὁ  Ἰησοῦς  εἶπεν  αὐτοῖς·  οὐδὲ  ἐγὼ  λέγω  ὑμῖν  ἐν  ποίᾳ  ἐξουσίᾳ  ταῦτα  ποιῶ. 

   9   Ἤρξατο  δὲ  πρὸς  τὸν  λαὸν  λέγειν  τὴν  παραβολὴν  ταύτην·  ἄνθρωπος  ἐφυτεύσεν  ἀμπελῶνα  καὶ  ἐξέδετο  αὐτὸν  γεωργοῖς  καὶ  ἀπεδήμησεν  χρόνους  ἱκανούς.  10   καὶ  καιρῷ  ἀπέστειλεν  πρὸς  τοὺς  γεωργοὺς  δοῦλον  ἵνα  ἀπὸ  τοῦ  καρποῦ  τοῦ  ἀμπελῶνος  δώσουσιν  αὐτῷ·  οἱ  δὲ  γεωργοὶ  ἐξαπέστειλαν  αὐτὸν  δείραντες  κενόν.  11   καὶ  προσέθετο  ἕτερον  πέμψαι  δοῦλον·  οἱ  δὲ  κακεῖνον  δείραντες  καὶ  ἀτιμάσαντες  ἐξαπέστειλαν  κενόν.  12   καὶ  προσέθετο  τρίτον  πέμψαι·  οἱ  δὲ  καὶ  τοῦτον  τραυματίσαντες  ἐξέβαλον.  13   εἶπεν  δὲ  ὁ  κύριος  τοῦ  ἀμπελῶνος·  τί  ποιήσω;  πέμψω  τὸν  υἱόν  μου  τὸν  ἀγαπητόν·  ἴσως  τοῦτον  ἐντραπήσονται.  14   ἰδόντες  δὲ  αὐτὸν  οἱ  γεωργοὶ  διελογίζοντο  πρὸς  ἀλλήλους  λέγοντες·  οὗτος  ἐστιν  ὁ  κληρονόμος·  ἀποκτείνωμεν  αὐτὸν,  ἵνα  ἡμῶν  γένηται  ἡ  κληρονομία.  15   καὶ  ἐκβαλόντες  αὐτὸν  ἔξω  τοῦ  ἀμπελῶνος  ἀπέκτειναν.  τί  οὖν  ποιήσει  αὐτοῖς  ὁ  κύριος  τοῦ  ἀμπελῶνος;  16   ἐλεύσεται  καὶ  ἀπολέσει  τοὺς  γεωργοὺς  τούτους  καὶ  δώσει  τὸν  ἀμπελῶνα  ἄλλοις. 

19   Καὶ  ἐζήτησαν  οἱ  γραμματεὶς  καὶ  οἱ  ἀρχιερεῖς  ἐπιβαλεῖν  ἐπ’  αὐτὸν  τὰς  χεῖρας  ἐν  αὐτῇ  τῇ  ὧρᾳ,  καὶ  ἐφοβήθησαν  τὸν  λαὸν,  ἔγνωσαν  γὰρ  ὅτι  πρὸς  αὐτοὺς  εἶπεν  τὴν  παραβολὴν  ταύτην. 

   27   Προσελθόντες  δὲ  τινες  τῶν  Σαδδουκαίων,  οἱ  λέγοντες  ἀνάστασιν  μὴ  εἶναι,  ἐπηρώτησαν  αὐτὸν  28   λέγοντες·  διδάσκαλε,  Μωϋσῆς  ἔγραψεν  ἡμῖν,  ἐάν  τινος  ἀδελφὸς  ἀποθάνῃ  ἔχων  γυναῖκα  καὶ  οὐτὸς  ἄτεκνος  ᾖ,  ἵνα  λάβῃ  ὁ  ἀδελφὸς  αὐτοῦ  τὴν  γυναῖκα  καὶ  ἐξαναστήσῃ  σπέρμα  τῷ  ἀδελφῷ  αὐτοῦ.  29   ἑπτὰ  οὖν  ἀδελφοὶ  ἦσαν·  καὶ  ὁ  πρῶτος  λαβὼν  γυναῖκα  ἀπέθανεν  ἄτεκνος·  30   καὶ  ὁ  δεύτερος  31   καὶ  ὁ  τρίτος  ἔλαβεν  αὐτήν,  ὡσαύτως  δὲ  καὶ  οἱ  ἑπτὰ  οὐ  κατέλιπον  τέκνα  καὶ  ἀπέθανον.  32   ὕστερον  καὶ  ἡ  γυνὴ  ἀπέθανεν.  33   ἡ  γυνὴ  οὖν  ἐν  τῇ  ἀναστάσει  τίνος  αὐτῶν  γίνεται  γυνή;  οἱ  γὰρ  ἑπτὰ  ἔσχον  αὐτὴν  γυναῖκα.  34   καὶ  εἶπεν  αὐτοῖς  ὁ  Ἰησοῦς·  οἱ  υἱοὶ  τοῦ  αἰῶνος  τούτου  γαμοῦσιν  καὶ  γαμίσκονται,  35   οἱ  δὲ  καταξιωθέντες  τοῦ  αἰῶνος  ἐκείνου  τυχεῖν  καὶ  τῆς  ἀναστάσεως  τῆς  ἐκ  νεκρῶν  οὔτε  γαμοῦσιν  οὔτε  γαμίζονται·  36   οὐδὲ  γὰρ  ἀποθανεῖν  ἔτι  δύνανται,  ἰσάγγελοι  γὰρ  εἰσιν  καὶ  υἱοί  εἰσιν  θεοῦ  τῆς  ἀναστάσεως  υἱοὶ  ὄντες.  37   ὅτι  δὲ  ἐγείρονται  οἱ  νεκροί,  καὶ  Μωϋσῆς  ἐμήνυσεν  ἐπὶ  της  βάτου,  ὡς  λέγει  κύριον  τὸν  θεὸν  Ἀβραὰμ  καὶ  θεὸν  Ἰσαὰκ  καὶ  θεὸν  Ἰακώβ.  38   θεὸς  δὲ  οὐκ  ἔστιν  νεκρῶν  ἀλλὰ  ζώντων,  πάντες  γὰρ  αὐτῷ  ζῶσιν.  39   Ἀποκριθέντες  δὲ  τινες  τῶν  γραμματέων  εἶπαν·  διδάσκαλε,  καλῶς  εἶπας.  40   οὐκέτι  γὰρ  ἐτόλμων  ἐπερωτᾶν  αὐτὸν  οὐδέν. 

   41   Εἶπεν  δὲ  πρὸς  αὐτοὺς·  πῶς  λέγουσιν  τὸν  χριστὸν  εἶναι  Δαυὶδ  υἱόν;  42   αὐτὸς  γὰρ  Δαυὶδ  λέγει  ἐν  βίβλῳ  ψαλμῶν· 

   45   Ἀκούοντος  δὲ  παντὸς  τοῦ  λαοῦ  εἶπεν  τοῖς  μαθηταῖς·  46   προσέχετε  ἀπὸ  τῶν  γραμματέων  τῶν  θελόντων  περιπατεῖν  ἐν  στολαῖς  καὶ  φιλούντων  ἀσπασμοὺς  ἐν  ταῖς  ἀγοραῖς  καὶ  πρωτοκαθεδρίας  ἐν  ταῖς  συναγωγαῖς  καὶ  πρωτοκλισίας  ἐν  τοῖς  δείπνοις,  47   οἳ  κατεσθίουσιν  τὰς  οἰκίας  τῶν  χηρῶν  καὶ  προφάσει  μακρὰ  προσεύχονται·  οὗτοι  λήμψονται  περισσότερον  κρίμα.