1   Καὶ  εἰσελθὼν  διήρχετο  τὴν  Ἰεριχώ.  2   Καὶ  ἰδοὺ  ἀνὴρ  ὀνόματι  καλούμενος  Ζακχαῖος  καὶ  αὐτὸς  ἦν  ἀρχιτελώνης  καὶ  αὐτὸς  πλούσιος·  3   καὶ  ἐζήτει  ἰδεῖν  τὸν  Ἰησοῦν  τίς  ἐστιν  καὶ  οὐκ  ἠδύνατο  ἀπὸ  τοῦ  ὄχλου  ὅτι  τῇ  ἡλικίᾳ  μικρὸς  ἦν.  4   καὶ  προδραμὼν  εἰς  τὸ  ἔμπροσθεν  ἀνέβη  ἐπὶ  συκομορέαν  ἵνα  ἴδῃ  αὐτὸν  ὅτι  ἐκείνης  ἤμελλεν  διέρχεσθαι,  5   καὶ  ὡς  ἦλθεν  ἐπὶ  τὸν  τόπον,  ἀναβλέψας  ὁ  Ἰησοῦς  εἶπεν  πρὸς  αὐτόν·  Ζακχαῖε,  σπεύσας  κατάβηθι,  σήμερον  γὰρ  ἐν  τῷ  οἶκῳ  σου  δεῖ  με  μεῖναι.  6   καὶ  σπεύσας  κατέβη  καὶ  ὑπεδέξατο  αὐτὸν  χαίρων.  7   καὶ  ἰδόντες  πάντες  διεγόγγυζον  λέγοντες  ὅτι  παρὰ  ἁμαρτωλῷ  ἀνδρὶ  εἰσῆλθεν  καταλῦσαι.  8   σταθεὶς  δὲ  Ζακχαῖος  εἶπεν  πρὸς  τὸν  κύριον·  ἰδοὺ  τὰ  ἡμίσια  μου  τῶν  ὑπαρχόντων,  κύριε,  τοῖς  πτωχοῖς  δίδωμι,  καὶ  εἴ  τινός  τι  ἐσυκοφάντησα  ἀποδίδωμι  τετραπλοῦν.  9   εἶπεν  δὲ  πρὸς  αὐτὸν  ὁ  Ἰησοῦς  ὅτι  σήμερον  σωτηρία  τῷ  οἴκῳ  τούτῳ  ἐγένετο,  καθότι  καὶ  αὐτὸς  υἱὸς  Ἀβραάμ  ἐστιν·  10   ἦλθεν  γὰρ  ὁ  υἱὸς  τοῦ  ἀνθρώπου  ζητῆσαι  καὶ  σῶσαι  τὸ  ἀπολωλός. 

   11   Ἀκουόντων  δὲ  αὐτῶν  ταῦτα  προσθεὶς  εἶπεν  παραβολὴν  διὰ  τὸ  ἐγγὺς  εἶναι  Ἰερουσαλὴμ  αὐτὸν  καὶ  δοκεῖν  αὐτοὺς  ὅτι  παραχρῆμα  μέλλει  ἡ  βασιλεία  τοῦ  θεοῦ  ἀναφαίνεσθαι.  12   εἶπεν  οὖν·  ἄνθρωπος  τις  εὐγενὴς  ἐπορεύθη  εἰς  χώραν  μακρὰν  λαβεῖν  ἑαυτῷ  βασιλείαν  καὶ  ὑποστρέψαι.  13   καλέσας  δὲ  δέκα  δούλους  ἑαυτοῦ  ἔδωκεν  αὐτοῖς  δέκα  μνᾶς  καὶ  εἶπεν  πρὸς  αὐτοὺς  πραγματεύσασθαι  ἐν  ᾧ  ἔρχομαι.  14   οἱ  δὲ  πολῖται  αὐτοῦ  ἐμίσουν  αὐτὸν  καὶ  ἀπέστειλαν  πρεσβείαν  ὀπίσω  αὐτοῦ  λέγοντες·  οὐ  θέλομεν  τούτον  βασιλεῦσαι  ἐφ’  ἡμᾶς.  15   καὶ  ἐγένετο  ἐν  τῷ  ἐπανελθεῖν  αὐτὸν  λαβόντα  τὴν  βασιλείαν  καὶ  εἶπεν  φωνηθῆναι  αὐτῷ  τοὺς  δούλους  τούτους  οἷς  δεδώκει  τὸ  ἀργύριον,  ἵνα  γνοῖ  τί  διεπραγματεύσαντο.  16   παρεγένετο  δὲ  ὁ  πρῶτος  λέγων,  κύριε,  ἡ  μνᾶ  σου  δέκα  προσηργάσατο  μνᾶς.  17   καὶ  εἶπεν  αὐτῷ·  εὖγε,  ἀγαθὲ  δοῦλε,  ὅτι  ἐν  ἐλαχίστῳ  πιστὸς  ἐγένου,  ἴσθι  ἐξουσίαν  ἔχων  ἐπάνω  δέκα  πόλεων.  18   καὶ  ἦλθεν  ὁ  δεύτερος  λέγων·  ἡ  μνᾶ  σου,  κύριε,  ἐποίησεν  πέντε  μνᾶς.  19   εἶπεν  δὲ  καὶ  τούτῳ·  καὶ  σὺ  ἐπάνω  γίνου  πέντε  πόλεων.  20   καὶ  ὁ  ἕτερος  ἦλθεν  λέγων·  κύριε,  ἰδοὺ  ἡ  μνᾶ  σου  ἣν  εἶχον  ἀποκειμένην  ἐν  σουδαρίῳ·  21   ἐφοβούμην  γὰρ  σε,  ὅτι  ἄνθρωπος  αὐστηρὸς  εἶ,  αἴρεις  ὁ  οὐκ  ἔθηκας  καὶ  θερίζεις  ὁ  οὐκ  ἔσπειρας.  22   λέγει  αὐτῷ·  ἐκ  τοῦ  στόματος  σου  κρινῶ  σε,  πονηρὲ  δοῦλε.  ᾔδεις  ὅτι  ἐγὼ  ἄνθρωπος  αὐστηρός  εἰμι,  αἴρων  ὁ  οὐκ  ἔθηκα  καὶ  θερίζων  ὁ  οὐκ  ἔσπειρα;  23   καὶ  διᾳ  τί  οὐκ  ἔδωκας  μου  τὸ  ἀργύριον  ἐπὶ  τράπεζαν;  καγὼ  ἐλθὼν  σὺν  τόκῳ  ἂν  αὐτὸ  ἔπραξα.  24   καὶ  τοῖς  παρεστῶσιν  εἶπεν·  ἄρατε  ἀπ’  αὐτοῦ  τὴν  μνᾶν  καὶ  δότε  τῷ  τὰς  δέκα  μνᾶς  ἔχοντι—  25   καὶ  εἶπαν  αὐτῷ·  κύριε,  ἔχει  δέκα  μνᾶς—  26   λέγω  ὑμῖν  ὅτι  παντὶ  τῷ  ἔχοντι  δοθήσεται,  ἀπὸ  δὲ  τοῦ  μὴ  ἔχοντος  καὶ  ὁ  ἔχει  ἀρθήσεται.  27   πλὴν  τοὺς  ἔχθρους  μου  τούτους  τοὺς  μὴ  θελήσαντας  με  βασιλεῦσαι  ἐπ’  αὐτοὺς  ἀγάγετε  ὧδε  καὶ  κατασφάξατε  αὐτοὺς  ἔμπροσθεν  μου. 

   28   καὶ  εἰπὼν  ταῦτα  ἐπορεύετο  ἔμπροσθεν  ἀναβαίνων  εἰς  Ἱεροσόλυμα. 

   41   Καὶ  ὡς  ἤγγισεν  ἰδὼν  τὴν  πόλιν  ἔκλαυσεν  ἐπ’  αὐτὴν  42   λἐγων  ὅτι  εἰ  ἔγνως  ἐν  τῇ  ἡμέρᾳ  ταύτῃ  καὶ  σὺ  τὰ  πρὸς  εἰρήνην·  νῦν  δὲ  ἐκρύβη  ἀπὸ  ὀφθαλμῶν  σου.  43   ὅτι  ἥξουσιν  ἡμέραι  ἐπὶ  σε  καὶ  παρεμβαλοῦσιν  οἱ  ἐχθροί  σου  χάρακα  σοι  καὶ  περικυκλώσουσιν  σε  καὶ  συνέξουσιν  σε  πάντοθεν,  44   καὶ  ἐδαφιοῦσιν  σε  καὶ  τὰ  τέκνα  σου  ἐν  σοί,  καὶ  οὐκ  ἀφήσουσιν  λίθον  ἐπὶ  λίθον  ἐν  σοί,  ἀνθ’  ὧν  οὐκ  ἔγνως  τὸν  καιρὸν  τῆς  ἐπισκοπῆς  σου. 

   45   Καὶ  εἰσελθὼν  εἰς  τὸ  ἱερὸν  ἤρξατο  ἐκβάλλειν  τοὺς  πωλοῦντας  46   λέγων  αὐτοῖς·  γέγραπται 

   47   Καὶ  ἦν  διδάσκων  τὸ  καθ’  ἡμέραν  ἐν  τῷ  ἱερῷ.  οἱ  δὲ  ἀρχιερεῖς  καὶ  οἱ  γραμματεῖς  ἐζήτουν  αὐτὸν  ἀπολέσαι  καὶ  οἱ  πρῶτοι  τοῦ  λαοῦ,  48   καὶ  οὐχ  εὕρισκον  τὸ  τί  ποιήσωσιν,  ὁ  λαὸς  γὰρ  ἅπας  ἐξεκρέματο  αὐτοῦ  ἀκούων.