1   Ἐν  οἷς  ἐπισυναχθεισῶν  τῶν  μυριάδων  τοῦ  ὄχλου,  ὥστε  καταπατεῖν  ἀλλήλους,  ἤρξατο  λέγειν  πρὸς  τοὺς  μαθητὰς  αὐτοῦ  πρῶτον·  προσέχετε  ἑαυτοῖς  ἀπὸ  τῆς  ζύμης,  ἥτις  ἐστὶν  ὑπόκρισις  τῶν  Φαρισαίων.  2   Οὐδὲν  δὲ  συγκεκαλυμμένον  ἐστὶν  ὃ  οὐκ  ἀποκαλυφθήσεται  καὶ  κρυπτὸν  ὃ  οὐ  γνωσθήσεται.  3   ἀνθ’  ὧν  ὅσα  ἐν  τῇ  σκοτίᾳ  εἴπατε  ἐν  τῷ  φωτὶ  ἀκουσθήσεται,  καὶ  ὃ  πρὸς  τὸ  οὖς  ἐλαλήσατε  ἐν  τοῖς  ταμείοις  κηρυχθήσεται  ἐπὶ  τῶν  δωμάτων. 

   13   Εἶπεν  δὲ  τις  ἐκ  τοῦ  ὄχλου  αὐτῷ·  διδάσκαλε,  εἰπὲ  τῷ  ἀδελφῷ  μου  μερίσασθαι  μετ’  ἐμοῦ  τὴν  κληρονομίαν.  14   ὁ  δὲ  εἶπεν  αὐτῷ·  ἄνθρωπε,  τις  με  κατέστησεν  κριτὴν  ἢ  μεριστὴν  ἐφ’  ὐμᾶς;  15   εἶπεν  δὲ  πρὸς  αὐτοὺς·  ὁρᾶτε  καὶ  φυλάσσεσθε  ἀπὸ  πάσης  πλεονεξίας,  ὅτι  οὐκ  ἐν  τῷ  περισσεύειν  τινὶ  ἡ  ζωὴ  αὐτοῦ  ἐστιν  ἐκ  τῶν  ὑπαρχόντων  αὐτῷ.  16   Εἶπεν  δὲ  παραβολὴν  πρὸς  αὐτοὺς  λέγων·  ἀνθρώπου  τινὸς  πλουσίου  εὐφόρησεν  ἡ  χώρα.  17   καὶ  διελογίζετο  ἐν  ἑαυτῷ  λέγων·  τί  ποιήσω,  ὅτι  οὐκ  ἔχω  ποῦ  συνάξω  τοὺς  καρπούς  μου;  18   καὶ  εἶπεν·  τοῦτο  ποιήσω,  καθελῶ  μου  τὰς  ἀποθήκας  καὶ  μείζονας  οἰκοδομήσω  καὶ  συνάξω  ἐκεῖ  πάντα  τὸν  σῖτον  καὶ  τὰ  ἀγαθά  μου  19   καὶ  ἐρῶ  τῇ  ψυχῇ  μου,  ψυχή,  ἔχεις  πολλὰ  ἀγαθὰ  κείμενα  εἰς  ἔτη  πολλά·  ἀναπαύου,  φάγε,  πίε,  εὐφραίνου.  20   εἶπεν  δὲ  αὐτῷ  ὁ  θεὸς·  ἄφρων,  ταύτῃ  τῇ  νυκτὶ  τὴν  ψυχήν  σου  αἰτοῦσιν  ἀπὸ  σοῦ·  ἃ  δὲ  ἡτοίμασας  τίνι  ἔσται;  21   οὕτως  ὁ  θησαυρίζων  ἑαυτῷ  καὶ  μὴ  εἰς  θεὸν  πλουτῶν. 

   22   Εἶπεν  δὲ  πρὸς  τοὺς  μαθητὰς  αὐτοῦ·  διὰ  τοῦτο  λέγω  ὑμῖν·  μὴ  μεριμνᾶτε  τῇ  ψυχῇ  τί  φάγητε  μηδὲ  τῷ  σώματι  ὑμῶν  τί  ἐνδύσησθε.  23   ἡ  γὰρ  ψυχὴ  πλεῖον  ἐστιν  τῆς  τροφῆς  καὶ  τὸ  σῶμα  τοῦ  ἐνδύματος.  24   κατανοήσατε  τοὺς  κόρακας  ὅτι  οὐ  σπείρουσιν  οὐδὲ  θερίζουσιν,  οἷς  οὐκ  ἐστιν  ταμεῖον  οὐδὲ  ἀποθήκη,  καὶ  ὁ  θεὸς  τρέφει  αὐτοὺς·  πόσῳ  μᾶλλον  ὑμεῖς  διαφέρετε  τῶν  πετεινῶν.  25   τίς  δὲ  ἐξ  ὑμῶν  μεριμνῶν  δύναται  ἐπὶ  τὴν  ἡλικίαν  αὐτοῦ  προσθεῖναι  πῆχυν;  26   εἰ  οὖν  οὐδὲ  ἐλάχιστον  δύνασθε,  τί  περὶ  τῶν  λοιπῶν  μεριμνᾶτε;  27   κατανοήσατε  τὰ  κρίνα  πῶς  αὐξάνει·  οὐ  κοπιᾷ  οὐδὲ  νήθει·  λέγω  δὲ  ὑμῖν,  οὐδὲ  Σολομὼν  ἐν  πάσῃ  τῇ  δόξῃ  αὐτοῦ  περιεβάλετο  ὡς  ἓν  τούτων.  28   εἰ  δὲ  ἐν  ἀγρῷ  τὸν  χόρτον  ὄντα  σήμερον  καὶ  αὔριον  εἰς  κλίβανον  βαλλόμενον  ὁ  θεὸς  οὕτως  ἀμφιέζει  πόσῳ  μᾶλλον  ὑμᾶς,  ὀλιγόπιστοι.  29   καὶ  ὑμεῖς  μὴ  ζητεῖτε  τί  φάγητε  καὶ  τί  πίητε  καὶ  μὴ  μετεωρίζεσθε·  30   ταῦτα  γὰρ  πάντα  τὰ  ἔθνη  τοῦ  κόσμου  ἐπιζητοῦσιν,  ὑμῶν  δὲ  ὁ  πατὴρ  οἶδεν  ὅτι  χρῄζετε  τούτων. 

31   πλὴν  ζητεῖτε  τὴν  βασιλείαν  αὐτοῦ  καὶ  ταῦτα  προστεθήσεται  ὑμῖν.  32   Μὴ  φοβοῦ,  τὸ  μικρὸν  ποίμνιον,  ὅτι  εὐδόκησεν  ὁ  πατὴρ  ὑμῶν  δοῦναι  ὑμῖν  τὴν  βασιλείαν. 

33   Πωλήσατε  τὰ  ὑπάρχοντα  ὑμῶν  καὶ  δότε  ἐλεημοσύνην·  ποιήσατε  ἑαυτοῖς  βαλλάντια  μὴ  παλαιούμενα,  θησαυρὸν  ἀνέκλειπτον  ἐν  τοῖς  οὐρανοῖς,  ὅπου  κλέπτης  οὐκ  ἐγγίζει  οὐδὲ  σὴς  διαφθείρει·  34   ὅπου  γάρ  ἐστιν  ὁ  θησαυρὸς  ὑμῶν  ἐκεῖ  καῖ  ἡ  καρδία  ὑμῶν  ἔσται. 

   35   Ἔστωσαν  ὑμῶν  αἱ  ὀσφύες  περιεζωσμέναι  καὶ  οἱ  λύχνοι  καιόμενοι·  36   καὶ  ὑμεῖς  ὅμοιοι  ἀνθρώποις  προσδεχομένοις  τὸν  κύριον  ἑαυτῶν  πότε  ἀναλύσῃ  ἐκ  τῶν  γάμων,  ἵνα  ἐλθόντος  καὶ  κρούσαντος  εὐθέως  ἀνοίξωσιν  αὐτῷ.  37   μακάριοι  οἱ  δοῦλοι  ἐκείνοι,  οὓς  ἐλθὼν  ὁ  κύριος  εὑρήσει  γρηγοροῦντας·  ἀμὴν  λέγω  ὑμῖν  ὅτι  περιζώσεται  καὶ  ἀνακλινεῖ  αὐτοὺς  καὶ  παρελθὼν  διακονήσει  αὐτοῖς.  38   κὰν  ἐν  τῇ  δευτέρᾳ  κὰν  ἐν  τῇ  τρίτῃ  φυλακῇ  ἔλθῃ  καὶ  εὕρῃ  οὕτως,  μακάριοι  εἰσιν  ἐκείνοι.  39   τοῦτο  δὲ  γινώσκετε  ὅτι  εἰ  ᾔδει  ὁ  οἰκοδεσπότης  ποίᾳ  ὥρᾳ  ὁ  κλέπτης  ἔρχεται,  ἐγρηγόρησεν  ἂν  καὶ  οὐκ  ἀφῆκεν  διορυχθῆναι  τὸν  οἶκον  αὐτοῦ.  40   καὶ  ὑμεῖς  γίνεσθε  ἕτοιμοι  ὅτι  ᾗ  ὥρᾳ  οὐ  δοκεῖτε  ὁ  υἱὸς  τοῦ  ἀνθρώπου  ἔρχεται. 

   41   Εἶπεν  δὲ  ὁ  Πέτρος·  κύριε,  πρὸς  ἡμᾶς  τὴν  παραβολὴν  ταύτην  λέγεις  ἢ  καὶ  πρὸς  πάντας;  42   καὶ  εἶπεν  ὁ  κύριος·  τίς  ἄρα  ἐστιν  ὁ  πίστος  οἰκονόμος  ὁ  φρόνιμος  ὃν  καταστήσει  ὁ  κύριος  ἐπὶ  τῆς  θεραπείας  αὐτοῦ  τοῦ  διδόναι  ἐν  καιρῷ  τὸ  σιτομέτριον;  43   μακάριος  ὁ  δοῦλος  ἐκείνος  ὃν  ἐλθὼν  ὁ  κύριος  αὐτοῦ  εὑρήσει  ποιοῦντα  οὕτως.  44   ἀληθῶς  λέγω  ὑμῖν  ὅτι  ἐπὶ  πᾶσιν  τοῖς  ὑπάρχουσιν  αὐτοῦ  καταστήσει  αὐτόν.  45   ἐὰν  δὲ  εἴπῃ  ὁ  δοῦλος  έκεῖνος  ἐν  τῇ  καρδίᾳ  αὐτοῦ·  χρονίζει  ὁ  κύριος  μου  ἔρχεσθαι,  καὶ  ἄρξηται  τύπτειν  τοὺς  παῖδας  καὶ  τὰς  παιδίσκας,  ἐσθίειν  τε  καὶ  πίνειν  καὶ  μεθύσκεσθαι,  46   ἥξει  ὁ  κύριος  τοῦ  δούλου  ἐκείνου  ἐν  ἡμέρᾳ  ᾗ  οὐ  προσδοκᾷ  καὶ  ἐν  ὥρᾳ  ᾗ  οὐ  γινώσκει,  καὶ  διχοτομήσει  αὐτὸν  καὶ  τὸ  μέρος  αὐτοῦ  μετὰ  τῶν  ἀπίστων  θήσει.  47   Ἐκεῖνος  δὲ  ὁ  δοῦλος  ὁ  γνοὺς  τὸ  θέλημα  τοῦ  κυρίου  αὐτοῦ  καὶ  μὴ  ἑτοιμάσας  ἢ  ποιήσας  πρὸς  τὸ  θέλημα  αὐτοῦ  δαρήσεται  πολλάς·  48   ὁ  δὲ  μὴ  γνούς,  ποιήσας  δὲ  ἄξια  πληγῶν  δαρήσεται  ὀλίγας.  παντὶ  δὲ  ᾧ  ἐδόθη  πολύ,  πολὺ  ζητηθήσεται  παρ’  αὐτοῦ,  καὶ  ᾧ  παρέθεντο  πολὺ  περισσότερον  αἰτήσουσιν  αὐτόν. 

   49   Πῦρ  ἦλθον  βαλεῖν  ἐπὶ  τὴν  γῆν,  καὶ  τί  θέλω  εἰ  ἤδη  ἀνήφθη.  50   βάπτισμα  δὲ  ἔχω  βαπτισθῆναι  καὶ  πῶς  συνέχομαι  ἕως  ὅτου  τελεσθῇ.  51   δοκεῖτε  ὅτι  εἰρήνην  παρεγενόμην  δοῦναι  ἐν  τῇ  γῇ;  οὐχί,  λέγω  ὑμῖν,  ἀλλ’  ἢ  διαμερισμόν.  52   ἔσονται  γὰρ  ἀπὸ  τοῦ  νῦν  πέντε  ἐν  ἑνὶ  οἴκῳ  διαμεμερισμένοι,  τρεῖς  ἐπὶ  δυσὶν  καὶ  δύο  ἐπὶ  τρισίν, 

   54   Ἔλεγεν  δὲ  καὶ  τοῖς  ὄχλοις·  ὅταν  ἴδητε  νεφέλην  ἀνατέλλουσαν  ἐπὶ  δυσμῶν,  εὐθέως  λέγετε  ὅτι  ὄμβρος  ἔρχεται,  καὶ  γίνεται  οὕτως·  55   καὶ  ὅταν  νότον  πνέοντα  λέγετε  ὅτι  καύσων  ἔσται,  καὶ  γίνεται.  56   ὑποκριταί,  τὸ  πρόσωπον  τῆς  γῆς  καὶ  τοῦ  οὐρανοῦ  οἴδατε  δοκιμάζειν,  τὸν  καιρὸν  δὲ  τοῦτον  πῶς  οὐκ  οἴδατε  δοκιμάζειν; 

   57   Τί  δὲ  καὶ  ἀφ’  ἑαυτῶν  οὐ  κρίνετε  τὸ  δίκαιον;  58   ὡς  γὰρ  ὑπάγεις  μετὰ  τοῦ  ἀντιδίκου  σου  ἐπ’  ἄρχοντα  ἐν  τῇ  ὁδῷ  δὸς  ἐργασίαν  ἀπηλλάχθαι  ἀπ’  αὐτοῦ,  μήποτε  κατασύρῃ  σε  πρὸς  τὸν  κριτήν,  καὶ  ὁ  κριτής  σε  παραδώσει  τῷ  πράκτορι,  καὶ  ὁ  πράκτωρ  σε  βαλεῖ  εἰς  φυλακήν.  59   λέγω  σοι,  οὐ  μὴ  ἐξέλθῃς  ἐκεῖθεν  ἕως  καὶ  τὸ  ἔσχατον  λεπτὸν  ἀποδῷς.