1   Καὶ  ἐγένετο  ἐν  τῷ  εἶναι  αὐτὸν  ἐν  τὸπῳ  τινὶ  προσευχόμενον,  ὡς  ἐπαύσατο,  εἶπεν  τις  τῶν  μαθητῶν  αὐτοῦ  πρὸς  αὐτὸν·  κύριε,  δίδαξον  ἡμᾶς  προσεύχεσθαι  καθῶς  καὶ  Ἰωάννης  ἐδίδαξεν  τοὺς  μαθητὰς  αὐτοῦ.  2   εἶπεν  δὲ  αὐτοῖς  ὅταν  προσεύχησθε  λέγετε· 

11   τίνα  δὲ  ἐξ  ὑμῶν  τὸν  πατέρα  αἰτήσει  ὁ  υἱὸς  ἰχθύν,  μὴ  ἀντὶ  ἰχθύος  ὄφιν  αὐτῷ  ἐπιδώσει;  12   ἢ  καὶ  αἰτήσει  ᾡόν,  ἐπιδώσει  αὐτῷ  σκορπίον;  13   εἰ  οὖν  ὑμεῖς  πονηροὶ  ὑπάρχοντες  οἴδατε  δόματα  ἀγαθὰ  διδόναι  τοῖς  τέκνοις  ὑμῶν,  πόσῳ  μᾶλλον  ὁ  πατὴρ  ὁ  ἐξ  οὐρανοῦ  δώσει  πνεῦμα  ἅγιον  τοῖς  αἰτοῦσιν  αὐτόν. 

   14   Καὶ  ἦν  ἐκβάλλων  δαιμόνιον  κωφόν·  ἐγένετο  δὲ  τοῦ  δαιμονίου  ἐξελθόντος  ἐλάλησεν  ὁ  κωφὸς  καὶ  ἐθαύμασαν  οἱ  ὄχλοι.  15   τινὲς  δὲ  ἐξ  αὐτῶν  εἶπον·  ἐν  βεελζεβοὺλ  τῷ  ἄρχοντι  τῶν  δαιμονίων  ἐκβάλλει  τὰ  δαιμόνια·  16   ἕτεροι  δὲ  πειράζοντες  σημεῖον  ἐξ  οὐρανοῦ  ἐζήτουν  παρ’  αὐτοῦ.  17   αὐτὸς  δὲ  εἰδὼς  αὐτῶν  τὰ  διανοήματα  εἶπεν  αὐτοῖς  πᾶσα  βασιλεία  ἐφ’  ἑαυτὴν  διαμερισθεῖσα  ἐρημοῦται  καὶ  οἶκος  ἐπὶ  οἶκον  πίπτει.  18   εἰ  δὲ  καὶ  ο  σατανᾶς  ἐφ’  ἑαυτὸν  διεμερίσθη,  πῶς  σταθήσεται  ἡ  βασιλεία  αὐτοῦ  ὅτι  λέγετε  ἐν  βεελζεβοὺλ  ἐκβάλλειν  με  τὰ  δαιμόνια.  19   εἰ  δὲ  ἐγὼ  ἐν  βεελζεβοὺλ  ἐκβάλλω  τὰ  δαιμόνια,  οἱ  υἱοὶ  ὑμῶν  ἐν  τίνι  ἐκβάλλουσιν;  διὰ  τοῦτο  αὐτοὶ  ὑμῶν  κριταὶ  ἔσονται.  20   εἰ  δὲ  ἐν  δακτύλῳ  θεοῦ  ἐγὼ  ἐκβάλλω  τὰ  δαιμόνια,  ἄρα  ἔφθασεν  ἐφ’  ὑμᾶς  ἡ  βασιλεία  τοῦ  θεοῦ.  21   ὅταν  ὁ  ἰσχυρὸς  καθωπλισμένος  φυλάσσῃ  τὴν  ἑαυτοῦ  αὐλήν,  ἐν  εἰρήνη  ἐστιν  τὰ  ὑπάρχοντα  αὐτοῦ·  22   ἐπὰν  δὲ  ἰσχυρότερος  αὐτοῦ  ἐπελθὼν  νικήσῃ  αὐτὸν,  τὴν  πανοπλίαν  αὐτοῦ  αἴρει  ἐφ’  ᾗ  ἐπεποίθει  καὶ  τὰ  σκῦλα  αὐτοῦ  διαδίδωσιν.  23   Ὁ  μὴ  ὢν  μετ’  ἐμοῦ  κατ’  ἐμοῦ  ἐστιν,  καὶ  ὁ  μὴ  συνάγων  μετ’  ἐμοῦ  σκορπίζει. 

   27   Ἐγένετο  δὲ  ἐν  τῷ  λέγειν  αὐτὸν  ταῦτα  ἐπάρασα  τις  φωνὴν  γυνὴ  ἐκ  τοῦ  ὄχλου  εἶπεν  αὐτῷ·  μακαρία  ἡ  κοιλία  ἡ  βαστάσασα  σε  καὶ  μαστοὶ  οὓς  ἐθήλασας.  28   αὐτὸς  δὲ  εἶπεν  μενοῦν  μακάριοι  οἱ  ἀκούοντες  τὸν  λόγον  τοῦ  θεοῦ  καὶ  φυλάσσοντες. 

   29   Τῶν  δὲ  ὄχλων  ἐπαθροιζομένων  ἤρξατο  λέγειν·  ἡ  γενεὰ  αὕτη  γενεὰ  πονηρά  ἐστιν·  σημεῖον  ζητεῖ,  καὶ  σημεῖον  οὐ  δοθήσεται  αὐτῇ  εἰ  μὴ  τὸ  σημεῖον  Ἰωνᾶ.  30   καθὼς  γὰρ  ἐγένετο  ὁ  Ἰωνᾶς  τοῖς  Νινευίταις  σημεῖον,  οὕτως  ἔσται  καὶ  ὁ  υἱὸς  τοῦ  ἀνθρώπου  τῇ  γενεᾷ  ταύτῃ.  31   βασίλισσα  νότου  ἐγερθήσεται  ἐν  τῇ  κρίσει  μετὰ  τῶν  ἀνδρῶν  τῆς  γενεᾶς  ταύτης  καὶ  κατακρινεῖ  αὐτούς,  ὅτι  ἦλθεν  ἐκ  τῶν  περάτων  τῆς  γῆς  ἀκοῦσαι  τὴν  σοφίαν  Σολομῶνος,  καὶ  ἰδοὺ  πλεῖον  Σολομῶνος  ὧδε.  32   ἄνδρες  Νινευῖται  ἀναστήσονται  ἐν  τῇ  κρίσει  μετὰ  τῆς  γενεᾶς  ταὐτης  καὶ  κατακρινοῦσιν  αὐτήν·  ὅτι  μετενόησαν  εἰς  τὸ  κήρυγμα  Ἰωνᾶ,  καὶ  ἰδοὺ  πλεῖον  Ἰωνᾶ  ὧδε. 

   37   Ἐν  δὲ  τῷ  λαλῆσαι  ἐρωτᾷ  αὐτὸν  Φαρισαῖος  ὅπως  ἀριστήσῃ  παρ’  αὐτῷ·  εἰσελθὼν  δὲ  ἀνέπεσεν.  38   ὁ  δὲ  Φαρισαῖος  ἰδὼν  ἐθαύμασεν  ὅτι  οὐ  πρῶτον  ἐβαπτίσθη  πρὸ  τοῦ  ἀρίστου.  39   εἶπεν  δὲ  ὁ  κύριος  πρὸς  αὐτόν·  νῦν  ὑμεῖς  οἱ  Φαρισαῖοι  τὸ  ἔξωθεν  τοῦ  ποτηρίου  καὶ  τοῦ  πίνακος  καθαρίζετε  τὸ  δὲ  ἔσωθεν  ὑμῶν  γέμει  ἁρπαγῆς  καὶ  πονηρίας.  40   ἄφρονες,  οὐχ  ὁ  ποιήσας  τὸ  ἔξωθεν  καὶ  τὸ  ἔσωθεν  ἐποίησεν;  41   πλὴν  τὰ  ἐνόντα  δότε  ἐλεημοσύνην  καὶ  ἰδοὺ  πάντα  καθαρὰ  ὑμῖν  ἐστιν.  42   ἀλλὰ  οὐαὶ  ὑμῖν  τοῖς  Φαρισαίοις,  ὅτι  ἀποδεκατοῦτε  τὸ  ἡδύοσμον  καὶ  τὸ  πήγανον  καὶ  πᾶν  λάχανον  καὶ  παρέρχεσθε  τὴν  κρίσιν  καὶ  τὴν  ἀγάπην  τοῦ  θεοῦ·  ταῦτα  δὲ  ἔδει  ποιῆσαι  κακεῖνα  μὴ  παρεῖναι.  43   Οὐαὶ  ὑμῖν  τοῖς  Φαρισαίοις,  ὅτι  ἀγαπᾶτε  τὴν  πρωτοκαθεδρίαν  ἐν  ταῖς  συναγωγαῖς  καὶ  τοὺς  ἀσπασμοὺς  ἐν  ταῖς  ἀγοραῖς.  44   Οὐαὶ  ὑμῖν,  ὅτι  έστὲ  ὡς  τὰ  μνημεῖα  τὰ  ἄδηλα,  καὶ  οἱ  ἀνθρώποι  οἱ  περιπατοῦντες  ἐπάνω  οὐκ  οἴδασιν.