1   Ὁ  οὖν  Ἰησοῦς  πρὸ  ἓξ  ἡμερῶν  τοῦ  πάσχα  ἦλθεν  εἰς  Βηθανίαν,  ὅπου  ἦν  Λάζαρος,  ὃν  ἤγειρεν  ἐκ  νεκρῶν  Ἰησοῦς.  2   ἐποίησαν  οὖν  αὐτῷ  δεῖπνον  ἐκεῖ,  καὶ  ἡ  Μάρθα  διηκόνει,  ὁ  δὲ  Λάζαρος  εἷς  ἦν  ἐκ  τῶν  ἀνακειμένων  σὺν  αὐτῷ.  3   Ἡ  οὖν  Μαριὰμ  λαβοῦσα  λίτραν  μύρου  νάρδου  πιστικῆς  πολυτίμου  ἤλειψεν  τοὺς  πόδας  τοῦ  Ἰησοῦ  καὶ  ἐξέμαξεν  ταῖς  θριξὶν  αὐτῆς  τοὺς  πόδας  αὐτοῦ·  ἡ  δὲ  οἰκία  ἐπληρώθη  ἐκ  τῆς  ὀσμῆς  τοῦ  μύρου.  4   λέγει  δὲ  Ἰούδας  ὁ  Ἰσκαριώτης  εἷς  τῶν  μαθητῶν,  αὐτοῦ  ὁ  μέλλων  αὐτὸν  παραδίδοναι·  5   διὰ  τί  τοῦτο  τὸ  μύρον  οὐκ  ἐπράθη  τριακοσίων  δηναρίων  καὶ  ἐδόθη  πτωχοῖς;  6   εἶπεν  δὲ  τοῦτο  οὐχ  ὅτι  περὶ  τῶν  πτωχῶν  ἔμελεν  αὐτῷ  ἀλλ’  ὅτι  κλέπτης  ἦν  καὶ  τὸ  γλωσσόκομον  ἔχων  τὰ  βαλλόμενα  ἐβάσταζεν.  7   εἶπεν  οὖν  ὁ  Ἰησοῦς·  ἄφες  αὐτὴν,  ἵνα  εἶς  τὴν  ἡμέραν  τοῦ  ἐνταφιασμοῦ  μου  τηρήσῃ  αὐτό·  8   τοὺς  πτωχοὺς  γὰρ  πάντοτε  ἔχετε  μεθ’  ἑαυτῶν,  ἐμὲ  δὲ  οὐ  πάντοτε  ἔχετε. 

   9   Ἔγνω  οὖν  ὁ  ὄχλος  πολὺς  ἐκ  τῶν  Ἰουδαίων  ὅτι  ἐκεῖ  ἐστιν  καὶ  ἦλθον  οὐ  διὰ  τὸν  Ἰησοῦν  μόνον,  ἀλλ’  ἵνα  καὶ  τὸν  Λάζαρον  ἴδωσιν  ὃν  ἤγειρεν  ἐκ  νεκρῶν. 

10   ἐβουλεύσαντο  δὲ  οἱ  ἀρχιερεῖς  ἵνα  καὶ  τὸν  Λάζαρον  ἀποκτείνωσιν,  11   ὅτι  πολλοὶ  δι’  αὐτὸν  ὑπῆγον  τῶν  Ἰουδαίων  καὶ  ἐπίστευον  εἰς  τὸν  Ἰησοῦν. 

   12   Τῇ  ἐπαύριον  ὁ  ὄχλος  πολὺς  ὁ  ἐλθὼν  εἰς  τὴν  ἑορτήν,  ἀκούσαντες  ὅτι  ἔρχεται  Ἰησοῦς  εἰς  Ἱεροσόλυμα  13   ἔλαβον  τὰ  βαΐα  τῶν  φοινίκων  καὶ  ἐξῆλθον  εἰς  ὑπάντησιν  αὐτῷ  καὶ  ἐκραύγαζον 

   20   Ἦσαν  δὲ  Ἕλληνες  τινες  ἐκ  τῶν  ἀναβαινόντων  ἵνα  προσκυνήσωσιν  ἐν  τῇ  ἑορτῇ·  21   οὗτοι  οὖν  προσῆλθον  Φιλίππῳ  τῷ  ἀπὸ  Βηθσαϊδὰ  τῆς  Γαλιλαίας  καὶ  ἠρώτων  αὐτὸν  λέγοντες·  κύριε,  θέλομεν  τὸν  Ἰησοῦν  ἰδεῖν.  22   ἔρχεται  ὁ  Φίλιππος  καὶ  λέγει  τῷ  Ἀνδρέᾳ,  ἔρχεται  Ἀνδρέας  καὶ  Φίλιππος  καὶ  λέγουσιν  τῷ  Ἰησοῦ. 

23   ὁ  δὲ  Ἰησοῦς  ἀποκρίνεται  αὐτοῖς  λέγων·  ἐλήλυθεν  ἡ  ὥρα  ἵνα  δοξασθῇ  ὁ  υἱὸς  τοῦ  ἀνθρώπου.  24   ἀμὴν  ἀμὴν  λέγω  ὑμῖν,  ἐὰν  μὴ  ὁ  κόκκος  τοῦ  σίτου  πεσὼν  εἰς  τὴν  γῆν  ἀποθάνῃ,  αὐτὸς  μόνος  μένει·  ἐὰν  δὲ  ἀποθάνῃ  πολὺν  καρπὸν  φέρει.  25   ὁ  φιλῶν  τὴν  ψυχὴν  αὐτοῦ  ἀπολλύει  αὐτήν,  καὶ  ὁ  μισῶν  τὴν  ψυχὴν  αὐτοῦ  ἐν  τῷ  κόσμῳ  τούτῳ  εἰς  ζωὴν  αἰώνιον  φυλάξει  αὐτήν.  26   ἐὰν  ἐμοί  τις  διακονῇ,  ἐμοὶ  ἀκολουθείτω,  καὶ  ὅπου  εἰμὶ  ἐγὼ  ἐκεῖ  καὶ  ὁ  διάκονος  ὁ  ἐμὸς  ἔσται·  ἐάν  τις  ἐμοὶ  διακονῇ  τιμήσει  αὐτὸν  ὁ  πατήρ. 

37   Τοσαῦτα  δὲ  αὐτοῦ  σημεῖα  πεποιηκότος  ἔμπροσθεν  αὐτῶν  οὐκ  ἐπίστευον  εἰς  αὐτόν,  38   ἵνα  ὁ  λόγος  Ἠσαΐου  τοῦ  προφήτου  πληρωθῇ  ὃν  εἶπεν· 

42   ὅμως  μέντοι  καὶ  ἐκ  τῶν  ἀρχόντων  πολλοὶ  ἐπίστευσαν  εἰς  αὐτόν,  ἀλλὰ  διὰ  τοὺς  Φαρισαίους  οὐχ  ὡμολόγουν  ἵνα  μὴ  ἀποσυνάγωγοι  γένωνται·  43   ἠγάπησαν  γὰρ  τὴν  δόξαν  τῶν  ἀνθρώπων  μᾶλλον  ἤπερ  τὴν  δόξαν  τοῦ  θεοῦ. 

   44   Ἰησοῦς  δὲ  ἔκραξεν  καὶ  εἶπεν·  ὁ  πιστεύων  εἰς  ἐμὲ  οὐ  πιστεύει  εἰς  ἐμὲ  ἀλλὰ  εἰς  τὸν  πέμψαντα  με,  45   καὶ  ὁ  θεωρῶν  ἐμὲ  θεωρεῖ  τὸν  πέμψαντα  με.  46   ἐγὼ  φῶς  εἰς  τὸν  κόσμον  ἐλήλυθα,  ἵνα  πᾶς  ὁ  πιστεύων  εἰς  ἐμὲ  ἐν  τῇ  σκοτίᾳ  μὴ  μείνῃ.  47   καὶ  ἐάν  τίς  μου  ἀκούσῃ  τῶν  ῥημάτων  καὶ  μὴ  φυλάξῃ,  ἐγὼ  οὐ  κρίνω  αὐτόν·  οὐ  γὰρ  ἦλθον  ἵνα  κρίνω  τὸν  κόσμον,  ἀλλ’  ἵνα  σώσω  τὸν  κόσμον.  48   ὁ  ἀθετῶν  ἐμὲ  καὶ  μὴ  λαμβάνων  τὰ  ῥήματα  μου  ἔχει  τὸν  κρίνοντα  αὐτὸν·  ὁ  λόγος  ὃν  ἐλάλησα  ἐκεῖνος  κρινεῖ  αὐτὸν  ἐν  τῇ  ἐσχάτῃ  ἡμέρᾳ.  49   ὅτι  ἐγὼ  ἐξ  ἐμαυτοῦ  οὐκ  ἐλάλησα,  ἀλλ’  ὁ  πέμψας  με  πατὴρ  αὐτός  μοι  ἐντολὴν  δέδωκεν  τί  εἴπω  καὶ  τί  λαλήσω.  50   καὶ  οἶδα  ὅτι  ἡ  ἐντολὴ  αὐτοῦ  ζωὴ  αἰώνιος  ἐστιν.  ἃ  οὖν  ἐγὼ  λαλῶ,  καθὼς  εἴρηκεν  μοι  ὁ  πατήρ,  οὕτως  λαλῶ.