1   Πόθεν  πόλεμοι  καὶ  πόθεν  μάχαι  ἐν  ὐμῖν  οὐκ  ἐντεῦθεν  ἐκ  τῶν  ἡδονῶν  ὑμῶν  τῶν  στρατευομένων  ἐν  τοῖς  μέλεσιν  ὑμῶν;  2   ἐπιθυμεὶτε  καὶ  οὐκ  ἔχετε,  φονεύετε  καὶ  ζηλοῦτε  καὶ  οὐ  δύνασθε  ἐπιτυχεῖν,  μάχεσθε  καὶ  πολεμεῖτε,  οὐκ  ἔχετε  διὰ  τὸ  μὴ  αἰτεῖσθαι  ὑμᾶς,  3   αἰτεῖτε  καὶ  οὐ  λαμβάνετε  διότι  κακῶς  αἰτεῖσθε,  ἵνα  ἐν  ταῖς  ἡδοναῖς  ὑμῶν  δαπανήσητε. 

4   μοιχαλίδες,  οὐκ  οἴδατε  ὅτι  ἡ  φιλία  τοῦ  κόσμου  ἔχθρα  τοῦ  θεοῦ  ἐστιν;  ὃς  ἐὰν  οὖν  βουληθῇ  φίλος  εἶναι  τοῦ  κόσμου,  ἐχθρὸς  τοῦ  θεοῦ  καθίσταται. 

5   ἢ  δοκεῖτε  ὅτι  κενῶς  ἡ  γραφὴ  λέγει,  Πρὸς  φθόνον  ἐπιποθεῖ  τὸ  πνεῦμα  ὁ  κατῴκισεν  ἐν  ἡμῖν,  6   μείζονα  δὲ  δίδωσιν  χάριν.  διὸ  λέγει, 

   11   Μὴ  καταλαλεῖτε  ἀλλήλων,  ἀδελφοί.  ὁ  καταλαλῶν  ἀδελφοῦ  ἢ  κρίνων  τὸν  ἀδελφὸν  αὐτοῦ  καταλαλεῖ  νόμου  καὶ  κρίνει  νόμον·  εἰ  δὲ  νόμον  κρίνεις,  οὐκ  εἶ  ποιητὴς  νόμου  ἀλλὰ  κριτής.  12   εἷς  ἐστιν  νομοθέτης  καὶ  κριτὴς  ὁ  δυνάμενος  σῶσαι  καὶ  ἀπολέσαι·  σὺ  δὲ  τίς  εἶ  ὁ  κρίνων  τὸν  πλησίον; 

   13   Ἄγε  νῦν  οἱ  λέγοντες,  Σήμερον  ἢ  αὔριον  πορευσόμεθα  εἰς  τήνδε  τὴν  πόλιν  καὶ  ποιήσομεν  ἐκεῖ  ἐνιαυτὸν  καὶ  ἐμπορευσόμεθα  καὶ  κερδήσομεν·  14   οἵτινες  οὐκ  ἐπίστασθε  τῆς  αὔριον  ποία  ἡ  ζωὴ  ὑμῶν·  ἀτμὶς  γάρ  ἐστε  πρὸς  ὀλίγον  φαινομένη  ἔπειτα  καὶ  ἀφανιζομένη.  15   ἀντὶ  τοῦ  λέγειν  ὑμᾶς,  Ἐὰν  ὁ  κύριος  θέλὴ  καὶ  ζήσομεν  καὶ  ποιήσομεν  τοῦτο  ἢ  ἐκεῖνο.  16   νῦν  δὲ  καυχᾶσθε  ἐν  ταῖς  ἀλαζονείαις  ὑμῶν·  πᾶσα  καύχησις  τοιαύτη  πονηρά  ἐστιν.  17   εἰδότι  οὖν  καλὸν  ποιεῖν  καὶ  μὴ  ποιοῦντι,  ἁμαρτία  αὐτῳ  ἐστιν.