1   Ἀνὴρ  δέ  τις  ἐν  Καισαρείᾳ  ὀνόματι  Κορνήλιος,  ἑκατοντάρχης  ἐκ  σπείρης  τῆς  καλουμένης  Ἰταλικῆς,  2   εὐσεβὴς  καὶ  φοβούμενος  τὸν  θεὸν  σὺν  παντὶ  τῷ  οἴκῳ  αὐτοῦ,  ποιῶν  ἐλεημοσύνας  πολλὰς  τῷ  λαῷ  καὶ  δεόμενος  τοῦ  θεοῦ  διὰ  παντός,  3   εἶδεν  ἐν  ὁράματι  φανερῶς  ὡσεὶ  περὶ  ὥραν  ἐνάτην  τῆς  ἠμέρας  ἄγγελον  τοῦ  θεοῦ  εἰσελθόντα  πρὸς  αὐτὸν  καὶ  εἰπόντα  αὐτῷ  Κορνήλιε.  4   ὁ  δὲ  ἀτενίσας  αὐτῷ  καὶ  ἔμφοβος  γενόμενος  εἶπεν·  τί  ἐστιν,  κύριε;  εἶπεν  δὲ  αὐτῷ·  αἱ  προσευχαί  σου  καὶ  αἱ  ἐλεημοσύναι  σου  ἀνέβησαν  εἰς  μνημόσυνον  ἔμπροσθεν  τοῦ  θεοῦ.  5   καὶ  νῦν  πέμψον  ἄνδρας  εἰς  Ἰόππην  καὶ  μετάπεμψαι  Σίμωνα  τινα  ὃς  ἐπικαλεῖται  Πέτρος·  6   οὗτος  ξενίζεται  παρά  τινι  Σίμωνι  βυρσεῖ,  ᾧ  ἐστιν  οἰκία  παρὰ  θάλασσαν.  7   ὡς  δὲ  ἀπῆλθεν  ὁ  ἄγγελος  ὁ  λαλῶν  αὐτῷ,  φωνήσας  δύο  τῶν  οἰκετῶν  καὶ  στρατιώτην  εὐσεβῆ  τῶν  προσκαρτερούντων  αὐτῷ  8   καὶ  ἐξηγησάμενος  ἅπαντα  αὐτοῖς  ἀπέστειλεν  αὐτοὺς  εἰς  τὴν  Ἰόππην. 

11   καὶ  θεωρεῖ  τὸν  οὐρανὸν  ἀνεῳγμένον  καὶ  καταβαῖνον  σκεῦος  τι  ὡς  ὀθόνην  μεγάλην  τέσσαρσιν  ἀρχαῖς  καθιέμενον  ἐπὶ  τῆς  γῆς,  12   ἐν  ᾧ  ὑπῆρχεν  πάντα  τὰ  τετράποδα  καὶ  ἑρπετὰ  τῆς  γῆς  καὶ  πετεινὰ  τοῦ  οὐρανοῦ.  13   καὶ  ἐγένετο  φωνὴ  πρὸς  αὐτὸν  ἀναστάς,  Πέτρε,  θῦσον  καὶ  φάγε.  14   ὁ  δὲ  Πέτρος  εἶπεν·  μηδαμῶς,  κύριε,  ὅτι  οὐδέποτε  ἔφαγον  πᾶν  κοινὸν  καὶ  ἀκάθαρτον.  15   καὶ  φωνὴ  πάλιν  ἐκ  δευτέρου  πρὸς  αὐτὸν·  ἃ  ὁ  θεὸς  ἐκαθάρισεν,  σὺ  μὴ  κοίνου.  16   τοῦτο  δὲ  ἐγένετο  ἐπὶ  τρίς  καὶ  εὐθὺς  ἀνελήμφθη  τὸ  σκεῦος  εἰς  τὸν  οὐρανόν. 

   17   Ὡς  δὲ  ἐν  ἑαυτῷ  διηπόρει  ὁ  Πέτρος  τί  ἂν  εἴη  τὸ  ὁράμα  ὃ  εἶδεν,  ἰδοὺ  οἱ  ἄνδρες  οἱ  ἀπεσταλμένοι  ὑπὸ  τοῦ  Κορνηλίου  διερωτήσαντες  τὴν  οἰκίαν  τοῦ  Σίμωνος  ἐπέστησαν  ἐπὶ  τὸν  πυλῶνα,  18   καὶ  φωνήσαντες  ἐπύθοντο  εἰ  Σίμων  ὁ  ἐπικαλούμενος  Πέτρος  ἐνθάδε  ξενίζεται.  19   Τοῦ  δὲ  Πέτρου  διενθυμουμένου  περὶ  τοῦ  ὁράματος  εἶπεν  τὸ  πνεῦμα·  ἰδοὺ  ἄνδρες  δύο  ζητοῦντες  σε,  20   ἀλλὰ  ἀναστὰς  κατάβηθι  καὶ  πορεύου  σὺν  αὐτοῖς  μηδὲν  διακρινόμενος  ὅτι  ἐγὼ  ἀπέσταλκα  αὐτούς.  21   καταβὰς  δὲ  Πέτρος  πρὸς  τοὺς  ἄνδρας  εἶπεν·  ἰδοὺ  ἐγώ  εἰμι  ὃν  ζητεῖτε·  τίς  ἡ  αἰτία  δι’  ἣν  πάρεστε;  22   οἱ  δὲ  εἶπαν  Κορνήλιος  ἑκατοντάρχης,  ἀνὴρ  δίκαιος  καὶ  φοβούμενος  τὸν  θεὸν,  μαρτυρούμενος  τε  ὑπὸ  ὅλου  τοῦ  ἐθνοὺς  τῶν  Ἰουδαίων,  ἐχρηματίσθη  ὑπὸ  ἀγγέλου  ἁγίου  μεταπέμψασθαι  σε  εἰς  τὸν  οἶκον  αὐτοῦ  καὶ  ἀκοῦσαι  ῥήματα  παρὰ  σοῦ.  23   εἰσκαλεσάμενος  οὖν  αὐτοὺς  ἐξένισεν.  τῇ  δὲ  ἐπαύριον  ἀναστὰς  ἐξῆλθεν  σὺν  αὐτοῖς  καί  τινες  τῶν  ἀδελφῶν  τῶν  ἀπὸ  Ἰόππης  συνῆλθον  αὐτῷ. 

25   Ὡς  δὲ  ἐγένετο  τοῦ  εἰσελθεῖν  τὸν  Πέτρον,  συναντήσας  αὐτῷ  ὁ  Κορνήλιος  πεσὼν  ἐπὶ  τοὺς  πόδας  προσεκύνησεν.  26   ὁ  δὲ  Πέτρος  ἤγειρεν  αὐτὸν  λέγων·  ἀνάστηθι·  καὶ  ἐγὼ  αὐτὸς  ἄνθρωπος  εἰμι.  27   καὶ  συνομιλῶν  αὐτῷ  εἰσῆλθεν  καὶ  εὑρίσκει  συνεληλυθότας  πολλούς,  28   ἔφη  τε  πρὸς  αὐτοὺς·  ὑμεῖς  ἐπίστασθε  ὡς  ἀθέμιτον  έστιν  ἀνδρὶ  Ἰουδαίῳ  κολλᾶσθαι  ἢ  προσέρχεσθαι  ἀλλοφύλῳ·  καμοὶ  ὁ  θεὸς  ἔδειξεν  μηδένα  κοινὸν  ἢ  ἀκάθαρτον  λέγειν  ἄνθρωπον·  29   διὸ  καὶ  ἀναντιρρήτως  ἦλθον  μεταπεμφθείς.  πυνθάνομαι  οὖν  τίνι  λόγῳ  μετεπέμψασθε  με;  30   καὶ  ὁ  Κορνήλιος  ἔφη·  ἀπὸ  τετάρτης  ἡμέρας  μέχρι  ταύτης  τῆς  ὥρας  ἤμην  τὴν  ἐνάτην  προσευχόμενος  ἐν  τῷ  οἴκῳ  μου  καὶ  ἰδοὺ  ἀνὴρ  ἔστη  ἐνώπιον  μου  ἐν  ἐσθῆτι  λαμπρᾷ  31   καὶ  φησίν·  Κορνήλιε,  εἰσηκούσθη  σου  ἡ  προσευχὴ  καὶ  αἱ  ἐλεημοσύναι  σου  ἐμνήσθησαν  ἐνώπιον  τοῦ  θεοῦ.  32   πέμψον  οὖν  εἰς  Ἰόππην  καὶ  μετακάλεσαι  Σίμωνα  ὃς  ἐπικαλεῖται  Πέτρος,  οὗτος  ξενίζεται  ἐν  οἰκίᾳ  Σίμωνος  βυρσέως  παρὰ  θάλασσαν.  33   ἐξαυτῆς  οὖν  ἔπεμψα  πρὸς  σε,  σύ  τε  καλῶς  ἐποίησας  παραγενόμενος.  νῦν  οὖν  πάντες  ἡμεῖς  ἐνώπιον  τοῦ  θεοῦ  πάρεσμεν  ἀκοῦσαι  πάντα  τὰ  προστεταγμένα  σοι  ὑπὸ  τοῦ  κυρίου. 

   34   Ἀνοίξας  δὲ  Πέτρος  τὸ  στόμα  εἶπεν·  ἐπ’  ἀληθείας  καταλαμβάνομαι  ὅτι  οὖκ  ἔστιν  προσωπολήμπτης  ὁ  θεός,  35   ἀλλ’  ἐν  παντὶ  ἔθνει  ὁ  φοβούμενος  αὐτὸν  καὶ  ἐργαζόμενος  δικαιοσύνην  δεκτὸς  αὐτῷ  ἐστιν.  36   τὸν  λόγον  ἀπέστειλεν  τοῖς  υἱοῖς  Ἰσραὴλ  εὐαγγελιζόμενος  εἰρήνην  διὰ  Ἰησοῦ  Χριστοῦ,  οὗτος  ἐστιν  πάντων  κύριος,  37   ὑμεῖς  οἴδατε  τὸ  γενόμενον  ῥῆμα  καθ’  ὅλης  τῆς  Ἰουδαίας,  ἀρξάμενος  ἀπὸ  τῆς  Γαλιλαίας  μετὰ  τὸ  βάπτισμα  ὁ  ἐκήρυξεν  Ἰωάννης,  38   Ἰησοῦν  τὸν  ἀπὸ  Ναζαρέθ,  ὡς  ἔχρισεν  αὐτὸν  ὁ  θεὸς  πνεύματι  ἁγίῳ  καὶ  δυνάμει,  ὃς  διῆλθεν  εὐεργετῶν  καὶ  ἰώμενος  πάντας  τοὺς  καταδυναστευομένους  ὑπὸ  τοῦ  διαβόλου,  ὅτι  ὁ  θεὸς  ἦν  μετ’  αὐτοῦ.  39   καὶ  ἡμεῖς  μάρτυρες  πάντων  ὧν  ἐποίησεν  ἔν  τε  τῇ  χώρᾳ  τῶν  Ἰουδαίων  καὶ  Ἰερουσαλήμ.  ὃν  καὶ  ἀνεῖλαν  κρεμάσαντες  ἐπὶ  ξύλου,  40   τοῦτον  ὁ  θεὸς  ἤγειρεν  τῇ  τρίτῃ  ἡμέρα  καὶ  ἔδωκεν  αὐτὸν  ἐμφανῆ  γενέσθαι,  41   οὐ  παντὶ  τῷ  λαῷ,  ἀλλὰ  μάρτυσιν  τοῖς  προκεχειροτονημένοις  ὑπὸ  τοῦ  θεοῦ,  ἡμῖν,  οἵτινες  συνεφάγομεν  καὶ  συνεπίομεν  αὐτῷ  μετὰ  τὸ  ἀναστῆναι  αὐτὸν  ἐκ  νεκρῶν·  42   καὶ  παρήγγειλεν  ἡμῖν  κηρύξαι  τῷ  λαῷ  καὶ  διαμαρτύρασθαι  ὅτι  οὗτος  ἐστιν  ὁ  ὡρισμένος  ὑπὸ  τοῦ  θεοῦ  κριτὴς  ζώντων  καὶ  νεκρῶν.  43   τούτῳ  πάντες  οἱ  προφῆται  μαρτυροῦσιν  ἄφεσιν  ἁμαρτιῶν  λαβεῖν  διὰ  τοῦ  ὀνόματος  αὐτοῦ  πάντα  τὸν  πιστεύοντα  εἰς  αὐτόν. 

   44   Ἔτι  λαλοῦντος  τοῦ  Πέτρου  τὰ  ῥήματα  ταῦτα  ἐπέπεσεν  τὸ  πνεῦμα  τὸ  ἅγιον  ἐπὶ  πάντας  τοὺς  ἀκούοντας  τὸν  λόγον.  45   καὶ  ἐξέστησαν  οἱ  ἐκ  περιτομῆς  πιστοὶ  οἱ  συνῆλθαν  τῷ  Πέτρῳ,  ὅτι  καὶ  ἐπὶ  τὰ  ἔθνη  ἡ  δωρεὰ  τοῦ  πνεύματος  τοῦ  ἁγίου  ἐκκέχυται·  46   ἤκουον  γὰρ  αὐτῶν  λαλούντων  γλώσσαις  καὶ  μεγαλυνόντων  τὸν  θεὸν.  τότε  ἀπεκρίθη  Πέτρος·  47   μήτι  τὸ  ὕδωρ  δύναται  κωλῦσαι  τις  τοῦ  μὴ  βαπτισθῆναι  τούτους,  οἵτινες  τὸ  πνεῦμα  τὸ  ἅγιον  ἔλαβον  ὡς  καὶ  ἡμεῖς;  48   προσέταξεν  δὲ  αὐτοὺς  ἐν  τῷ  ὀνόματι  Ἰησοῦ  Χριστοῦ  βαπτισθῆναι.  τότε  ἠρώτησαν  αὐτὸν  ἐπιμεῖναι  ἡμέρας  τινάς.