1   ταύτας  οὖν  ἔχοντες  τὰς  ἐπαγγελίας,  ἀγαπητοί,  καθαρίσωμεν  ἑαυτοὺς  ἀπὸ  παντὸς  μολυσμοῦ  σαρκὸς  καὶ  πνεύματος,  ἐπιτελοῦντες  ἁγιωσύνην  ἐν  φόβῳ  θεοῦ. 

   2   Χωρήσατε  ἡμᾶς·  οὐδένα  ἠδικήσαμεν,  οὐδένα  ἐφθείραμεν,  οὐδένα  ἐπλεονεκτήσαμεν. 

3   πρὸς  κατάκρισιν  οὐ  λέγω·  προείρηκα  γὰρ  ὅτι  ἐν  ταῖς  καρδίαις  ἡμῶν  ἐστε  εἰς  τὸ  συναποθανεῖν  καὶ  συζῆν.  4   πολλή  μοι  παρρησία  πρὸς  ὑμᾶς,  πολλή  μοι  καύχησις  ὑπὲρ  ὑμῶν·  πεπλήρωμαι  τῇ  παρακλήσει,  ὑπερπερισσεύομαι  τῇ  χαρᾷ  ἐπὶ  πάσῃ  τῇ  θλίψει  ἡμῶν. 

6   ἀλλ’  ὁ  παρακαλῶν  τοὺς  ταπεινοὺς  παρεκάλεσεν  ἡμᾶς  ὁ  θεὸς  ἐν  τῇ  παρουσίᾳ  Τίτου,  7   οὐ  μόνον  δὲ  ἐν  τῇ  παρουσίᾳ  αὐτοῦ  ἀλλὰ  καὶ  ἐν  τῇ  παρακλήσει  ᾗ  παρεκλήθη  ἐφ’  ὑμῖν,  ἀναγγέλλων  ἡμῖν  τὴν  ὑμῶν  ἐπιπόθησιν,  τὸν  ὑμῶν  ὀδυρμόν,  τὸν  ὑμῶν  ζῆλον  ὑπὲρ  ἐμοῦ  ὥστε  με  μᾶλλον  χαρῆναι. 

8   Ὅτι  εἰ  καὶ  ἐλύπησα  ὑμᾶς  ἐν  τῇ  ἐπιστολῇ,  οὐ  μεταμέλομαι·  εἰ  καὶ  μετεμελόμην,  βλέπω  ὅτι  ἡ  ἐπιστολὴ  ἐκείνη  εἰ  καὶ  πρὸς  ὥραν  ἐλύπησεν  ὑμᾶς,  9   νῦν  χαίρω,  οὐχ  ὅτι  ἐλυπήθητε  ἀλλ’  ὅτι  ἐλυπήθητε  εἰς  μετάνοιαν·  ἐλυπήθητε  γὰρ  κατὰ  θεόν,  ἵνα  ἐν  μηδενὶ  ζημιωθῆτε  ἐξ  ἡμῶν.  10   ἡ  γὰρ  κατὰ  θεὸν  λύπη  μετάνοιαν  εἰς  σωτηρίαν  ἀμεταμέλητον  ἐργάζεται·  ἡ  δὲ  τοῦ  κόσμοῦ  λύπη  θάνατον  κατεργάζεται.  11   ἰδοὺ  γὰρ  αὐτὸ  τοῦτο  τὸ  κατὰ  θεὸν  λυπηθῆναι  πόσην  κατειργάσατο  ὑμῖν  σπουδήν,  ἀλλὰ  ἀπολογίαν,  ἀλλὰ  ἀγανάκτησιν,  ἀλλὰ  φόβον,  ἀλλὰ  ἐπιπόθησιν,  ἀλλὰ  ζῆλον,  ἀλλὰ  ἐκδίκησιν.  ἐν  παντὶ  συνεστήσατε  ἑαυτοὺς  ἁγνοὺς  εἶναι  τῷ  πράγματι.  12   ἄρα  εἰ  καὶ  ἔγραψα  ὑμῖν  οὐχ  ἕνεκεν  τοῦ  ἀδικήσαντος  ἀλλ’  οὐδὲ  ἕνεκεν  τοῦ  ἀδικηθέντος  ἀλλ’  ἕνεκεν  τοῦ  φανερωθῆναι  τὴν  σπουδὴν  ὑμῶν  τὴν  ὑπὲρ  ἡμῶν  πρὸς  ὑμᾶς  ἐνώπιον  τοῦ  θεοῦ. 

13   διὰ  τοῦτο  παρακεκλήμεθα.