1   Διὸ  μηκέτι  στέγοντες  εὐδοκήσαμεν  καταλειφθῆναι  ἐν  Ἀθήναις  μόνοι  2   καὶ  ἐπέμψαμεν  Τιμόθεον,  τὸν  ἀδελφὸν  ἡμῶν  καὶ  διάκονον  τοῦ  θεοῦ  ἐν  τῷ  εὐαγγελίῳ  τοῦ  Χριστοῦ,  εἰς  τὸ  στηρίξαι  ὑμᾶς  καὶ  παρακαλέσαι  ὑπὲρ  τῆς  πίστεως  ὑμῶν  3   τὸ  μηδένα  σαίνεσθαι  ἐν  ταῖς  θλίψεσιν  ταύταις.  αὐτοὶ  γὰρ  οἴδατε  ὅτι  εἰς  τοῦτο  κείμεθα.  4   καὶ  γὰρ  ὅτε  πρὸς  ὑμᾶς  ἦμεν,  προελέγομεν  ὑμῖν  ὅτι  μέλλομεν  θλίβεσθαι,  καθὼς  καὶ  ἐγένετο  καὶ  οἴδατε. 

5   διὰ  τοῦτο  κἀγὼ  μηκέτι  στέγων  ἔπεμψα  εἰς  τὸ  γνῶναι  τὴν  πίστιν  ὑμῶν,  μὴ  πῶς  ἐπείρασεν  ὑμᾶς  ὁ  πειράζων  καὶ  εἰς  κενὸν  γένηται  ὁ  κόπος  ἡμῶν. 

7   διὰ  τοῦτο  παρεκλήθημεν,  ἀδελφοί,  ἐφ’  ὑμῖν  ἐπὶ  πάσῃ  τῇ  ἀνάγκῃ  καὶ  θλίψει  ἡμῶν  διὰ  τῆς  ὑμῶν  πίστεως,  8   ὅτι  νῦν  ζῶμεν  ἐὰν  ὑμεῖς  στήκετε  ἐν  κυρίῳ.  9   τίνα  γὰρ  εὐχαριστίαν  δυνάμεθα  τῷ  θεῷ  ἀνταποδοῦναι  περὶ  ὑμῶν  ἐπὶ  πάσῃ  τῇ  χαρᾷ  ᾗ  χαίρομεν  δι’  ὑμᾶς  ἔμπροσθεν  τοῦ  θεοῦ  ἡμῶν, 

10   νυκτὸς  καὶ  ἡμέρας  ὑπερ ἐκπερισσοῦ  δεόμενοι  εἰς  τὸ  ἰδεῖν  ὑμῶν  τὸ  πρόσωπον  καὶ  καταρτίσαι  τὰ  ὑστερήματα  τῆς  πίστεως  ὑμῶν;