1   Περὶ  δὲ  τῶν  εἰδωλοθύτων,  οἴδαμεν  ὅτι  πάντες  γνῶσιν  ἔχομεν.  ἡ  γνῶσις  φυσιοῖ,  ἡ  δὲ  ἀγάπη  οἰκοδομεῖ·  2   εἴ  τις  δοκεῖ  ἐγνωκέναι  τι,  οὔπω  ἔγνω  καθὼς  δεῖ  γνῶναι·  3   εἰ  δέ  τις  ἀγαπᾷ  τὸν  θεὸν,  οὗτος  ἔγνωσται  ὑπ’  αὐτοῦ.  4   Περὶ  τῆς  βρώσεως  οὖν  τῶν  εἰδωλοθύτων,  οἴδαμεν  ὅτι  οὐδὲν  εἴδωλον  ἐν  κόσμῳ  καὶ  ὅτι  οὐδεὶς  θεὸς  εἰ  μὴ  εἷς.  5   καὶ  γὰρ  εἴπερ  εἰσὶν  λεγόμενοι  θεοὶ  εἴτε  ἐν  οὐρανῷ  εἴτε  ἐπὶ  γῆς  ὥσπερ  εἰσὶν  θεοὶ  πολλοὶ  καὶ  κύριοι  πολλοί, 

8   βρῶμα  δὲ  ἡμᾶς  οὐ  παραστήσει  τῷ  θεῷ·  οὔτε  ἐὰν  μὴ  φάγωμεν  ὑστερούμεθα,  οὔτε  ἐὰν  φάγωμεν  περισσεύομεν.  9   βλέπετε  δὲ  μὴ  πῶς  ἡ  ἐξουσία  ὑμῶν  αὕτη  πρόσκομμα  γένηται  τοῖς  ἀσθενέσιν.  10   ἐὰν  γάρ  τις  ἴδῃ  σὲ  τὸν  ἔχοντα  γνῶσιν  ἐν  εἰδωλείῳ  κατακείμενον,  οὐχὶ  ἡ  συνείδησις  αὐτοῦ  ἀσθενοῦς  ὄντος  οἰκοδομηθήσεται  εἰς  τὸ  τὰ  εἰδωλόθυτα  ἐσθίειν; 

11   ἀπόλλυται  γὰρ  ὁ  ἀσθενῶν  ἐν  τῇ  σῇ  γνώσει,  ὁ  ἀδελφὸς  δι’  ὃν  Χριστὸς  ἀπέθανεν.  12   οὕτως  δὲ  ἁμαρτάνοντες  εἰς  τοὺς  ἀδελφοὺς  καὶ  τύπτοντες  αὐτῶν  τὴν  συνείδησιν  ἀσθενοῦσαν  εἰς  Χριστὸν  ἁμαρτάνετε.  13   διόπερ  εἰ  βρῶμα  σκανδαλίζει  τὸν  ἀδελφόν  μου,  οὐ  μὴ  φάγω  κρέα  εἰς  τὸν  αἰῶνα,  ἵνα  μὴ  τὸν  ἀδελφόν  μου  σκανδαλίσω.