1   Ἐὰν  ταῖς  γλώσσαις  τῶν  ἀνθρώπων  λαλῶ  καὶ  τῶν  ἀγγέλων,  ἀγάπην  δὲ  μὴ  ἔχω,  γέγονα  χαλκὸς  ἠχῶν  ἢ  κύμβαλον  ἀλαλάζον.  2   κἂν  ἔχω  προφητείαν  καὶ  εἰδῶ  τὰ  μυστήρια  πάντα  καὶ  πᾶσαν  τὴν  γνῶσιν  κἂν  ἔχω  πᾶσαν  τὴν  πίστιν  ὥστε  ὄρη  μεθιστάνειν,  ἀγάπην  δὲ  μὴ  ἔχω,  οὐθέν  εἰμι. 

3   κἂν  ψωμίσω  πάντα  τὰ  ὑπάρχοντα  μου  κἂν  παραδῶ  τὸ  σῶμα  μου  ἵνα  καυχήσωμαι,  ἀγάπην  δὲ  μὴ  ἔχω  οὐδὲν  ὠφελοῦμαι. 

   4   Ἡ  ἀγάπη  μακροθυμεῖ,  χρηστεύεται  ἡ  ἀγάπη,  οὐ  ζηλοῖ,  οὐ  περπερεύεται,  οὐ  φυσιοῦται,  5   οὐκ  ἀσχημονεῖ,  οὐ  ζητεῖ  τὰ  ἑαυτῆς,  οὐ  παροξύνεται,  οὐ  λογίζεται  τὸ  κακόν,  6   οὐ  χαίρει  ἐπὶ  τῇ  ἀδικίᾳ,  συγχαίρει  δὲ  τῇ  ἀληθείᾳ·  7   πάντα  στέγει,  πάντα  πιστεύει,  πάντα  ἐλπίζει,  πάντα  ὑπομένει. 

13   Νυνὶ  δὲ  μένει  πίστις,  ἐλπίς,  ἀγάπη,  τὰ  τρία  ταῦτα·  μείζων  δὲ  τούτων  ἡ  ἀγάπη.