1   Οὐ  θέλω  γὰρ  ὑμᾶς  ἀγνοεῖν,  ἀδελφοί,  ὅτι  οἱ  πατέρες  ἡμῶν  πάντες  ὑπὸ  τὴν  νεφέλην  ἦσαν  καὶ  πάντες  διὰ  τῆς  θαλάσσης  διῆλθον  2   καὶ  πάντες  εἰς  τὸν  Μωϋσῆν  ἐβαπτίσαντο  ἐν  τῇ  νεφέλῃ  καὶ  ἐν  τῇ  θαλάσσῃ  3   καὶ  πάντες  τὸ  αὐτὸ  πνευματικὸν  βρῶμα  ἔφαγον  4   καὶ  πάντες  τὸ  αὐτὸ  πνευματικὸν  ἔπιον  πόμα·  ἔπινον  γὰρ  ἐκ  πνευματικῆς  ἀκολουθούσης  πέτρας,  ἡ  πέτρα  δὲ  ἦν  ὁ  Χριστός.  5   Ἀλλ’  οὐκ  ἐν  τοῖς  πλείοσιν  αὐτῶν  εὐδόκησεν  ὁ  θεός,  κατεστρώθησαν  γὰρ  ἐν  τῇ  ἐρήμῳ.  6   Ταῦτα  δὲ  τύποι  ἡμῶν  ἐγενήθησαν,  εἰς  τὸ  μὴ  εἶναι  ἡμᾶς  ἐπιθυμητὰς  κακῶν,  καθὼς  κακεῖνοι  ἐπεθύμησαν. 

7   μηδὲ  εἰδωλολάτραι  γίνεσθε  καθώς  τινες  αὐτῶν,  ὥσπερ  γέγραπται  ἐκάθισεν  ὁ  λαὸς  φαγεῖν  καὶ  πεῖν  καὶ  ἀνέστησαν  παίζειν.  8   μηδὲ  πορνεύωμεν,  καθώς  τινες  αὐτῶν  ἐπόρνευσαν  καὶ  ἔπεσαν  μιᾷ  ἡμέρᾳ  εἴκοσι  τρεῖς  χιλιάδες.  9   μηδὲ  ἐκπειράζωμεν  τὸν  κύριον,  καθώς  τινες  αὐτῶν  ἐπείρασαν  καὶ  ὑπὸ  τῶν  ὄφεων  ἀπώλλυντο.  10   μηδὲ  γογγύζετε,  καθάπερ  τινες  αὐτῶν  ἐγόγγυσαν  καὶ  ἀπώλοντο  ὑπὸ  τοῦ  ὀλοθρευτοῦ. 

11   ταῦτα  δὲ  τυπικῶς  συνέβαινεν  ἐκείνοις  ἐγράφη  δὲ  πρὸς  νουθεσίαν  ἡμῶν,  εἰς  οὗς  τὰ  τέλη  τῶν  αἰώνων  κατήντηκεν.  12   Ὥστε  ὁ  δοκῶν  ἐστάναι  βλεπέτω  μὴ  πέσῃ. 

13   πειρασμὸς  ὑμᾶς  οὐκ  εἴληφεν  εἰ  μὴ  ἀνθρώπινος·  πιστὸς  δὲ  ὁ  θεὸς,  ὃς  οὐκ  ἐάσει  ὑμᾶς  πειρασθῆναι  ὑπὲρ  ὁ  δύνασθε  ἀλλὰ  ποιήσει  σὺν  τῷ  πειρασμῷ  καὶ  τὴν  ἔκβασιν  τοῦ  δύνασθαι  ὑπενεγκεῖν. 

21   οὐ  δύνασθε  ποτήριον  κυρίου  πίνειν  καὶ  ποτηριον  δαιμονίων,  οὐ  δύνασθε  τραπέζης  κυρίου  μετέχειν  καὶ  τραπέζης  δαιμονίων.  22   ἢ  παραζηλοῦμεν  τὸν  κύριον;  μὴ  ἰσχυρότεροι  αὐτοῦ  ἐσμεν; 

24   μηδεὶς  τὸ  ἑαυτοῦ  ζητείτω  ἀλλὰ  τὸ  τοῦ  ἑτέρου.  25   Πᾶν  τὸ  ἐν  μακέλλῳ  πωλούμενον  ἐσθίετε  μηδὲν  ἀνακρίνοντες  διὰ  τὴν  συνείδησιν·  26   τοῦ  κυρίου  γὰρ  ἡ  γῆ  καὶ  τὸ  πλήρωμα  αὐτῆς.  27   εἴ  τις  καλεῖ  ὑμᾶς  τῶν  ἀπίστων  καὶ  θέλετε  πορεύεσθαι,  πᾶν  τὸ  παρατιθέμενον  ὑμῖν  ἐσθίετε  μηδὲν  ἀνακρίνοντες  διὰ  τὴν  συνείδησιν.  28   ἐὰν  δέ  τις  ὑμῖν  εἴπῃ·  τοῦτο  ἱερόθυτον  ἐστιν,  μὴ  ἐσθίετε  δι’  ἐκεῖνον  τὸν  μηνύσαντα  καὶ  τὴν  συνείδησιν·  29   συνείδησιν  δὲ  λέγω  οὐχὶ  τὴν  ἑαυτοῦ  ἀλλὰ  τὴν  τοῦ  ἑτέρου.  ἵνα τὶ  γὰρ  ἡ  ἐλευθερια  μου  κρίνεται  ὑπὸ  ἄλλης  συνειδήσεως;  30   εἰ  ἐγὼ  χάριτι  μετέχω,  τί  βλασφημοῦμαι  ὑπὲρ  οὗ  ἐγὼ  εὐχαριστῶ;  31   Εἴτε  οὖν  ἐσθίετε  εἴτε  πίνετε  εἴτε  τι  ποιεῖτε,  πάντα  εἰς  δόξαν  θεοῦ  ποιεῖτε.  32   ἀπρόσκοποι  καὶ  Ἰουδαίοις  γίνεσθε  καὶ  Ἕλλησιν  καὶ  τῇ  ἐκκλησίᾳ  τοῦ  θεοῦ,  33   καθὼς  καγὼ  πάντα  πᾶσιν  ἀρέσκω  μὴ  ζητῶν  τὸ  ἐμαυτοῦ  σύμφορον  ἀλλὰ  τὸ  τῶν  πολλῶν,  ἵνα  σωθῶσιν.