ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 1

<< ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 1 >>
1 Corinthians 1 Greek Study Bible
After his salutation and thanksgiving for the Corinthians,
   1   Παῦλος  κλητός  ἀπόστολος  Ἰησοῦ  Χριστοῦ  διὰ  θελήματος  θεοῦ  καὶ  Σωσθένης  ὁ  ἀδελφὸς  2   τῇ  ἐκκλησίᾳ  τοῦ  θεοῦ  τῇ  οὔσῃ  ἐν  Κορίνθῳ,  ἡγιασμένοις  ἐν  Χριστῷ  Ἰησοῦ,  κλητοῖς  ἁγίοις,  σὺν  πᾶσιν  τοῖς  ἐπικαλουμένοις  τὸ  ὄνομα  τοῦ  κυρίου  ἡμῶν  Ἰησοῦ  Χριστοῦ  ἐν  παντὶ  τόπῳ  αὐτῶν  καὶ  ἡμῶν·  3   χάρις  ὑμῖν  καὶ  εἰρήνη  ἀπὸ  θεοῦ  πατρὸς  ἡμῶν  καὶ  κυρίου  Ἰησοῦ  Χριστοῦ. 
   4   Εὐχαριστῶ  τῷ  θεῷ  πάντοτε  περὶ  ὑμῶν  ἐπὶ  τῇ  χάριτι  τοῦ  θεοῦ  τῇ  δοθείσῃ  ὑμῖν  ἐν  Χριστῷ  Ἱησοῦ,  5   ὅτι  ἐν  παντὶ  ἐπλουτίσθητε  ἐν  αὐτῷ,  ἐν  παντὶ  λόγῳ  καὶ  πάσῃ  γνώσει,  6   καθὼς  τὸ  μαρτύριον  τοῦ  Χριστοῦ  ἐβεβαιώθη  ἐν  ὑμῖν,  7   ὥστε  ὑμᾶς  μὴ  ὑστερεῖσθαι  ἐν  μηδενὶ  χαρίσματι  ἀπεκδεχομένους  τὴν  ἀποκάλυψιν  τοῦ  κυρίου  ἡμῶν  Ἰησοῦ  Χριστοῦ·  8   ὃς  καὶ  βεβαιώσει  ὑμᾶς  ἕως  τέλους  ἀνεγκλήτους  ἐν  τῇ  ἡμέρᾳ  τοῦ  κυρίου  ἡμῶν  Ἰησοῦ  Χριστοῦ.  9   πιστὸς  ὁ  θεὸς,  δι’  οὗ  ἐκλήθητε  εἰς  κοινωνίαν  τοῦ  υἱοῦ  αὐτοῦ  Ἰησοῦ  Χριστοῦ  τοῦ  κυρίου  ἡμῶν. 
Paul exhorts them to unity,
and reproves their dissensions.
12   λέγω  δὲ  τοῦτο  ὅτι  ἕκαστος  ὑμῶν  λέγει·  ἐγὼ  μέν  εἰμι  Παύλου,  ἐγὼ  δὲ  Ἀπολλῶ,  ἐγὼ  δὲ  Κηφᾶ,  ἐγὼ  δὲ  Χριστοῦ.  13   μεμέρισται  ὁ  Χριστός;  μὴ  Παῦλος  ἐσταυρώθη  ὑπὲρ  ὑμῶν,  ἢ  εἰς  τὸ  ὄνομα  Παύλου  ἐβαπτίσθητε;  14   εὐχαριστῶ  ὅτι  οὐδένα  ὑμῶν  ἐβάπτισα  εἰ  μὴ  Κρίσπον  καὶ  Γάϊον,  15   ἴνα  μή  τις  εἴπῃ  ὅτι  εἰς  τὸ  ἐμὸν  ὄνομα  ἐβαπτίσθητε.  16   ἐβάπτισα  δὲ  καὶ  τὸν  Στεφανᾶ  οἶκον,  λοιπὸν  οὐκ  οἶδα  εἴ  τινα  ἄλλον  ἐβάπτισα.  17   οὐ  γὰρ  ἀπέστειλεν  με  Χριστὸς  βαπτίζειν  ἀλλὰ  εὐαγγελίζεσθαι,  οὐκ  ἐν  σοφίᾳ  λόγου,  ἵνα  μὴ  κενωθῇ  ὁ  σταυρὸς  τοῦ  Χριστοῦ. 
God destroys the wisdom of the wise,
      ἀπολῶ  τὴν  σοφίαν  τῶν  σοφῶν 
            καὶ  τὴν  σύνεσιν  τῶν  συνετῶν  ἀθετήσω. 
   20   ποῦ  σοφός;  ποῦ  γραμματεύς;  ποῦ  συζητητὴς  τοῦ  αἰῶνος  τούτου;  οὐχὶ  ἐμώρανεν  ὁ  θεὸς  τὴν  σοφίαν  τοῦ  κόσμου; 
by the foolishness of preaching;
21   ἐπειδὴ  γὰρ  ἐν  τῇ  σοφίᾳ  τοῦ  θεοῦ  οὐκ  ἔγνω  ὁ  κόσμος  διὰ  τῆς  σοφίας  τὸν  θεόν,  εὐδόκησεν  ὁ  θεὸς  διὰ  τῆς  μώριας  τοῦ  κηρύγματος  σῶσαι  τοὺς  πιστεύοντας·  22   ἐπειδὴ  καὶ  Ἰουδαῖοι  σημεῖα  αἰτοῦσιν  καὶ  Ἕλληνες  σοφίαν  ζητοῦσιν,  23   ἡμεῖς  δὲ  κηρύσσομεν  Χριστὸν  ἐσταυρωμένον,  Ἰουδαίοις  μὲν  σκάνδαλον,  ἔθνεσιν  δὲ  μωρίαν,  24   αὐτοῖς  δὲ  τοῖς  κλητοῖς,  Ἰουδαίοις  τε  καὶ  Ἕλλησιν,  Χριστὸν  θεοῦ  δύναμιν  καὶ  θεοῦ  σοφίαν·  25   ὅτι  τὸ  μωρὸν  τοῦ  θεοῦ  σοφώτερον  τῶν  ἀνθρώπων  ἐστιν  καὶ  τὸ  ἀσθενὲς  τοῦ  θεοῦ  ἰσχυρότερον  τῶν  ἀνθρώπων. 
and calls not the wise, mighty, and noble,
but the foolish, weak, and men of no account.